Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2014/4046 K.2014/11591

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, dosya incelendi, gereği görüşüldü: 1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine

2-Davacı, davalı şirkete ait işyerinde 13/03/2006-21/09/2011 tarihleri arasında çalıştığını, aynı işi yapan işçiler arasındaki ücret farklarının ortadan kaldırılması için davalı işverene önce sözlü, 25/08/2013 tarihinde ise yazılı ihtarname göndermesi sebebiyle önce Konya iline gönderilmek istenildiğini, bunu kabul etmeyince de çıkış evrakı dahi verilmeden haksız ve geçersiz olarak iş akdinin davalı işveren tarafından feshedildiğini, emprenye ünitesi kalite kontrol operatörü olarak çalıştığını ve en son TİS ile getirilen haklardan da faydalandığını,

ayrıca 2011 yılı yakacak sosyal hakkının ve 2011 yılı Temmuz-Ağustos-Eylül dönemine ait ikramiye alacaklarının ödenmediğini iddia ederek, kıdem ve ihbar tazminatı ile ikramiye, yakacak yardımı ve ayrımcılık tazminatı alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının 21/09/2011 tarihi itibari ile iş akdinin feshedildiğinin bildirilip ihbar ve kıdem tazminatını almak üzere davet edildiğini, fakat davacının gelip tazminatlarını almadığını, davacının müvekkili şirketten herhangi bir hak ve alacağı bulunmadığını, Eylül 2011 tarihi itibari ile hak ettiği bütün ödemelerin hesabına yatırıldığını, davacıya diğer işçilerden farklı muamele yapılmadığını, kendi ile ayni işi yapan işçilerden ayrı tutulduğu 400,00 TL prim ödenmediği iddiası da dayanaksız olduğunu, zira primin başarı ve performansa göre ödendiğini savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir

Taraflar arasında ayrımcılık tazminatına hak kazanılıp kazanılmayacağı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı iş yerinde pirim uygulaması olduğunu diğer kendiyle aynı durumda olan işçilerin pirim uygulamasından yararlandığını, kendisinin ise bu uygulamadan yararlandırılmadığını, talep ettiğinde ise iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini iddia etmiştir. Davalı ise bu isteğin reddini savunmuştur. Mahkeme gerekçesini açıklamadan ayrımcılık tazminatının kabulüne karar vermiştir.

İş yerinde uygulanmakta olan TİS’in 40. Maddesinde “işçilerin aylık performanslarına, iş yerenin kurallarına uyumuna, işe geliş gidiş düzenine bakılmak suretiyle bölüm müdürlerinin veya amirlerinin taktir edeceği oranda pirim verilir” işverenin taktirine bırakılmıştır. İş yerinde davacı hariç tüm işçilere pirim ödemesi yapılmadığı da açıktır. Örneğin davacıyla aynı eğitim durumunda olan Tülay Yılmaz isimli işçiye pirim ödemesi yapılmadığı görülmektedir.

Kaldı ki davacı kendisine yapılan ayrımcılığın somut bir nedene dayandığını iddia etmemektedir. Mahkemece bu hususlar gözetilmeden ayrımcılık tazminatı isteğinin reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.