Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2014/4887 K.2014/12086

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacı vekili, davacının iş akdinin haksız ve bildirimsiz olarak işveren tarafından sona erdirildiğini ancak davacıya işe başladığı tarihte istifa dilekçesi imzalatılarak özlük dosyası içerisine alındığını, işe başlatılırken veya işin devamı sırasında alınan istifa dilekçelerinin hukuken bir geçerliliğinin olmadığını öne sürerek kıdem tazminatı, fazla çalışma ve genel tatil ücreti alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının mevsimlik/sezonluk işçi olarak çalıştığını, davacının çalışma yaptığı süre içerisinde işyerine ve işe uygun davranışlarda bulunmadığını, hakaret ve kavgalarla işyeri huzurunu bozduğunu, işçi arkadaşlarına hakaret etmekten vazgeçmeyen davacının tüm uyarı ve ihtarlara rağmen yükümlü olduğu işleri de aksatması nedeniyle 28.10.2011 tarihinde iş akdinin bildirimsiz ve tazminatsız olarak haklı nedenle feshedildiğini, davacının davalı işyerinde yapmış olduğu fazla çalışmalar karşılığının bordrolarına yansıtılarak tahakkuk ettirildiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacının iş akdinin davalı işveren tarafından haklı nedenle sona erdirildiği, davacının fazla çalışma yaptığı ve genel tatil günlerinde çalıştığı ancak işverence ödemenin ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın, kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir.

Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir.

Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Somut olayda, Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacı tanığının beyanı esas alınarak davacının 2010-2011 yıllarında yaz sezonunda haftanın 4 günü 8 saat, haftanın 2 günü 12 saat çalışma yaptığı kabul edilerek haftada 8 saat fazla çalışma yaptığı hesaplanmış ise de; raporda, davacının haftanın 4 günü 8 saat çalıştığı kabul edilen dönem için ara dinlenme süreleri düşülmemiştir. Mahkemece, bu husus gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.