Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2014/7224 K.2014/21182

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı, davalı şirketin Feke 2 baraj inşaatını aldığını, baraj inşaatında 20/11/2008 tarihinde işe başladığını, 06/10/2010 tarihine kadar aralıksız çalıştığını, bu tarihte işlerin ağır olması, fazla mesai yapmasına karşılık mesai ödenmemesi, hafta tatilinde çalışmasına rağmen ödenmemesi ve gerçek maaşların maaş bordrosunda gösterilmemesi ve işçilik haklarının ödenmemesi sebebiyle iş akdini feshettiğini ileri sürerek kıdem tazminatı ile yıllık izin, fazla çalışma, ulusal bayram genel tatil ve hafta tatili ücreti alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının 20/11/2008 tarihinde işe başladığını, 31/07/2009 tarihinde yazılı dilekçe vermek suretiyle kendisinin işten ayrıldığını, davacının 08/10/2009 tarihinde tekrar davalı işyerinde işe başladığını, 6-7-8 Ekim 2010 tarihlerinde mazeretsiz ve özürsüz işe gelmediği için iş akdinin 31/10/2010 tarihinde feshedildiğini bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının davacının işi bırakıp gittiğini ve haklı sebeple iş akdinin feshedildiğini kanıtlayamadığı için davacının kıdem tazminatına hak kazandığı, davacının 20.11.2008-31.07.2009 ile 08.10.2009-31.10.2010(fiilen 06.10.2010) tarihleri arasında davalı şirket bünyesinde çalıştığı, buna göre toplam hizmet süresinin 2 yıl 10 ay 15 gün olduğu, davacının iş akdinin işverence haksız olarak feshedildiği, davacının 3.726,37 TL kıdem tazminatı alacağından işverence ödenen 1.411,61 TL mahsup edilerek 2.314,76 TL kıdem tazminatı alacağı bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporuna göre davacının davalı işyerinde 20.11.2008-31.07.2009 ve 08.10.2009-31.10.2010 (fiilen 06.10.2010) tarihleri arasında çalıştığı, çalışmasının 2 yıl 10 ay 15 gün olduğu kabul edilmiş ise de davacının çalıştığı tarihler dikkate alındığında davacının çalışma süresinin 2 yılın altında kaldığı anlaşılmaktadır. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda hatalı süre üzerinden hesaplama yapılan kıdem tazminatı ve yıllık izin ücreti alacağı dikkate alınarak hüküm kurulmuş olması bozmayı gerektirmiştir.