Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2014/8597 K.2014/18975

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, müvekkilinin davalı H.. B..'nda 2004 yılı Haziran ayında mevsimlik işçi olarak çalışmaya başladığını ve sulama kanalı bekçisi olarak görev yaptığını, iş akdinin davalı tarafından 2010 yılı Ağustos ayında hiçbir haklı neden olmadan ve kötüniyetli olarak bir başkasını işe almak amacıyla ve siyasi sebeplerle feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı, fazla mesai ve hafta tatili ücret alacakları ile kötüniyet tazminatının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili kurumda damlama sulama sisteminin yaygınlaşması nedeniyle işçi ihtiyacının azaldığını, bunun aksine birliğin giderlerinin çoğaldığını ve tasarruf yapılması gerektiğini, davacının da bu sebeplerle ve alınan encümen kararı doğrultusunda işten çıkarıldığını, iddia edildiği gibi ortada siyasi bir neden ve kötüniyet bulunmadığını, davacının mevsimlik işçi olması sebebiyle işe girdiği tarihten itibaren sürekli çalışmış gibi değerlendirilemeyeceğini, tazminat ve alacak taleplerinin haksız olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının iş akdinin davalı tarafından haklı bir neden bulunmaksızın feshedildiği, davalı kurumda çalışan işçi sayısı dikkate alındığında davacının iş güvenliği kapsamında kalmadığı ve bu nedenle kötüniyet tazminatı talep etme hakkı bulunsa da, davalının T.M.K'nun 2. maddesi anlamında kötüniyetli olduğunun ispatlanması gerektiği, davacının ise bu hususu ispatlayamadığı gerekçesiyle kötüniyet tazminatı talebinin reddine ve davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında davacının fazla çalışma ve hafta tatili alacaklarının hesabı hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır. Mahkemece de kabul edildiği üzere, davacı çoğu zaman haftanın 7 günü 07.00-19.00 saatleri arasında çalışmıştır. Yargıtay yerleşik uygulamaları uyarınca da, günlük 12 saatlik çalışmalarda en az 1,5 saat ara dinlenme düşülmelidir. Her ne kadar hükme esas alınan bilirkişi raporunda tanıklar "öğle yemeği için ara verilmiyordu" dediklerinden ara dinlenme düşülmeden hesaplama yapılmış ise de; davacının yaptığı iş ve özellikle yaz mevsiminde hiç ara verilmeden 12 saat bilfiil çalışmanın hayatın olağan akışına aykırı olacağı da gözetilerek tanık beyanlarına itibar edilmek suretiyle yazılı şekilde karar verilmiş olması isabetsiz olmuştur.

Ayrıca İş Kanunu kapsamında, taraflarca ayrık bir hüküm düzenlenmemişse, hafta tatili haftada bir gündür. Somut olayda bilirkişinin haftada 2 gün üzerinden yapmış olduğu hesaplamaya itibar edilmesi de doğru olmamıştır. Mahkemece, bilirkişiden ek rapor alınarak haftada 1 gün hafta tatilinin kullandırılmadığı süre için hafta tatili ücreti hesaplattırılmalı, ayrıca en az 1,5 saat ara dinlenme düşülerek haftalık 45 saati aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti hesaplattırılmalıdır. Bilirkişinin bu ilkelere aykırı olarak yapmış olduğu hesaplama nazara alınarak fazla çalışma ve hafta tatili ücretinin kabul edilmiş olması da hatalıdır.

3-Davacının ihbar tazminatı alacağına yürütülen faiz hususunda da taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır. İş sözleşmesinde aksi açıkça düzenlenmemişse ihbar tazminatı, tazminat mahiyetinde olduğu ve yasada da farklı bir düzenleme bulunmadığı için yasal faiz yürütülmesi gerekirken mahkemece, en yüksek banka mevduat faizi yürütülmesine karar verilmiş olması da bozma nedenidir.