Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2014/9321 K.2014/20043

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, davacının 20/03/2001-28/03/2011 tarihleri arasında işyerinde çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız feshedildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile ulusal bayram genel tatil, hafta tatili, fazla mesai, yıllık izin alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Davacı dava dilekçesinde sabah 8:30'dan akşam saat 19:00'a kadar mesai yaptığını, bazı günler nöbete kalarak 21:00'a kadar çalıştırıldığını iddia etmiştir.

Davacı tanıklarından Esra “davacı 08.30 gibi gelirdi, normalde mesainin 18.30-19.00'da bitmesi gerekirken çıkamıyordu, en erken 21.00-21.30'da çıkıyorduk, ancak davacının programı olduğunda 24.00'e kadar kalıyordu”, diğer tanığı Umut davacı ”08.30'da başlardı, haber müdürünün haber bülteni bitinceye kadar kalma zorunluluğu vardı, akşam ana haber bülteni 19.45'de başlar yaklaşık 1 saat sürerdi, saat 21.00 gibi de biterdi”, diğer tanık Utku ise “08.30'da işbaşı yaparız, ana haber bülteni 19.00-20.00 saatleri arasında başlardı, bazen 19.00'da bazen 19.30'da bazen 20.00'de başlardı,

ana haber bülteni bitinceye kadar davacı işyerinde kalırdı.” şeklinde beyanda bulunmuşlardır. Mahkeme davacı tanıklarına itibarla her gün en fazla 2 saatten 6 günde 12 saat fazla mesai yaptığını kabul etmiştir. Davacının hangi saatler arasında çalıştığının kabul edildiği bilirkişi raporu ve gerekçeli kararda açıklanmamıştır.

Davacı sabah 8:30'dan akşam saat 19:00'a kadar mesai yaptığını, bazı günler nöbete kalarak 21:00'a kadar çalıştırıldığını iddia etmiş ise de, davacı tanıklarının nöbete ilişkin beyanları bulunmadığından saat 19:00’dan sonraki çalışmalarının ispatlanabildiği söylenemez. Davacı dahi nöbet halinde bazı günler çalıştığını iddia etmekle birlikte düzenli bir çalışmadan bahsetmemiştir. Açıklanan nedenlerle davacının 08:30-19:00 saatleri arasında çalıştığı anlaşılmaktadır.

Davacı iddiasına göre 8:30-19:00 saatleri arasında davacının 10,5 saat çalışmasından 1 saat ara dinlenme süresi düşüldüğünde 9,5 saat günlük çalışma süresi vardır. Basın İş Kanununda günlük çalışma sınırı 8 saattir. Bu durumda davacının günde 1,5 saat fazla çalışma yaptığı anlaşılmakla 2 saat üzerinden hesaplama yapan rapora itibarla sonuca gidilmesi hatalıdır.

3-Davacı günlük %5 gecikme faizi alacağını dava dilekçesi ile değil ıslah dilekçesi ile harçlandırarak talep ettiği halde, alacağa ıslah tarihi yerine dava tarihinden itibaren faiz yürütülmesine karar verilmiş olması da hatalı olup bozma nedenidir.