Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2014/9971 K.2014/20057

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1.Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2.Davacı vekili, davacının 14.11.2011-27.04.2012 tarihleri arasında tır şoförü olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız feshedildiğini iddia ederek ihbar tazminatı, ulusal bayram-genel tatil, fazla çalışma ve hafta tatili ücreti alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece “Davacı her ne kadar dava dilekçesi ile, fazla mesai yaptığını, ulusal bayram genel tatil günleri ile hafta tatillerinde çalıştığını ancak karşılıklarının ödenmediğini iddia etmişse de; davacı çalışanın, sabit ücret ve kat ettikleri yol şeklinde Km. başına prim hakkından yararlandıkları sabit olmakla, Yargıtay 22. Hukuk Dairesinin bilinen içtihatları da gözönüne alınarak, prim ödemesinin iş şartı olduğu durumlarda işçinin bu tür alacakları ödenmiş varsayılacağından, tüm bu nedenlerle davacının fazla mesai ücreti alacağı, ulusal bayram genel tatil ücreti alacağı ile hafta tatili ücreti alacağı taleplerinin reddine” karar verilmiştir.

Davacının fazla çalışma yaptığını ispatlayamadığı, hesaplamaların farazi hesaplamalara dayalı olduğu anlaşıldığından mahkemece ret kararı farklı bir gerekçeyle verilmiş ise de sonucu itibariyle doğrudur. Ancak yurtiçi taşıma başına alınan sefer primi karşılığı yapılan çalışma ispatlandığı taktirde fazla çalışmanın karşılığı niteliğinde olup hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil çalışmalarının karşılığı niteliğinde değildir. Bu nedenle davacının hafta tatili ve ulusal bayram, genel tatil çalışmalarına ilişkin talepleri hakkında olumlu veya olumsuz bir değerlendirme yapılarak karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle ret kararı verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.