Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2015/16248 K.2015/17470

7. Hukuk Dairesi

Mahkemesi :İş Mahkemesi Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacı, ilk önce mevsimlik işçi olarak çalışmaya başladığını, daha sonra 2001 yılında sürekli kadroya geçtiğini, mevsimlik işçi olarak çalışırken 11 ayı geçen çalışmaları için yıllık izin ücretlerinin ödenmesi gerektiği ileri sürerek, yıllık izin ücreti alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı, 330 gün ve üzeri çalışma halinde mevsimlik işlerde yıllık izne hak kazanıldığını, davacının kullanmadığı yıllık izin ücretlerinin kıdem tazminatına dahil edilerek davacıya ödendiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının yıllık izin ücreti alacağı olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Somut olayda, davacı mevsimlik işçi olarak çalıştığı dönemdeki bazı çalışmalarının 330 gün ve üzerinde olduğunu ileri sürerek yıllık izin ücreti isteğinde bulunmuştur. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının 1999 yılında 330 günden fazla çalışması olduğu belirtilerek hesaplama yapılmıştır. Ancak dosya içinde bulunan davacıya ait mukteza tablosunda davacının 1999 yılında 131 gün çalışması olduğu görülmektedir. Bu durumda davacının mevsimlik işçi olarak çalıştığı dönemde 330 günün üzerinde çalışması olmadığından yıllık izin ücreti talebinin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.

O halde davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır