KÜNYE
(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi 2015/18762 E., 2015/26434 K.·Yargıtay İlamı
- Karar tarihi
- 23 Aralık 2015
- Mahkemesi
- İş Mahkemesi
- Dava Türü
- Alacak
Karar Metni
270 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen 20/03/2015 tarihli ek kararın, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:
1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun; 434/1.fıkrasında; Temyiz dilekçesinin hangi mahkemeye verilmişse o mahkemece temyiz defterine kaydolunacağı ve temyiz edene ücretsiz bir alındı kağıdı verileceği,
434/2.fıkrasında; Temyiz isteğinin harca tabi değilse dilekçenin temyiz defterine kaydedildiği, harca tabi ise harcın yatırıldığı tarihte yapılmış sayılacağı bildirilmiştir.
Aynı maddenin 3.fıkrasında ise; Temyiz dilekçesinin verilirken gerekli harç ve giderlerin tamamının ödeneceği, bunların eksik ödenmiş olduğunun sonradan anlaşılması halinde kararı veren hakim veya mahkeme başkanı tarafından verilecek yedi günlük kesin süre içinde tamamlanması, aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı hususunun temyiz edene yazılı olarak bildirileceği, verilen süre içinde harç ve giderlerin tamamlanmaması halinde mahkemece kararın temyiz edilmemiş sayılmasına karar verileceği bildirilmiştir.
Somut olayda, davacı vekilinin sunduğu süre tutum dilekçesi 04/02/2015 tarihinde havale edilmiş; davacı tarafça herhangi bir harç ve masraf yatırılmamıştır. Mahkemece 27,70 TL temyiz karar harcı, 136,00 TL temyiz yoluna başvuru harcı ve 50,00 TL posta giderinin yatırılması için davacı vekiline çıkarılan muhtıra ekli davetiye 20/02/2015 tarihinde tebliğ edilmesine rağmen 7 günlük süre içinde temyiz harç ve masrafları yatırılmamış, daha sonraki bir tarihte yatırılmıştır. Bu durumda mahkemenin 03/02/2015 tarihli kararı temyiz etmemiş sayılmasına ilişkin 20/03/2015 tarihli kararı yerinde olup davacının 20/03/2015 tarihli ek karara yönelik temyiz itirazlarının reddine karar verilmelidir.
Yargıtay 7. Hukuk Dairesi, E. 2015/18762, K. 2015/26434, 23 Aralık 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama