Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2015/2706 K.2016/11193

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalılar vekillerince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle temyiz edenlerin sıfatına göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı işyerinde bilgisayar otomasyon görevlisi olarak çalıştığını, sözleşmesini evlilik nedeniyle feshettiğini belirterek kıdem tazminatının davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalılar davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece evlilik nedeniyle davacı işçi tarafından sözleşmenin feshedildiği kabul edilerek davanın kabulüne karar vermiştir.

İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14'üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6'ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Somut olayda, davalılardan ... Şti. müstakil şirket olup davacının da bu şirkette çalıştığı ve iş sözleşmesini bu şirket nezdinde çalıştığı sırada feshettiği açık olduğu halde, karar başlığında “.... İletişim Teknolojileri Tic Ltd Şti, Monad Yazılım Bilgi San Tic Ortak Girişim” olarak yazılması ve ayrıca davalı şirketin son alt işveren olarak işyeri devri kuralları gereği davacının tüm çalışma süresine ilişkin kıdem tazminatından sorumlu olduğu halde sadece kendi çalıştığı süre ile sınırlı sorumluluğuna karar verilmesi hatalıdır.

Ne var ki; bu yanlışlıkların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, düzeltilerek onanmalıdır.