KÜNYE
7. Hukuk Dairesi 2015/4148 E., 2015/4103 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 11 Mart 2015
Karar Metni
254 kelime·1 dk okuma
İş Mahkemesi Dava Türü : Alacak
Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:
1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,
2-Davacı, Köy Hizmetleri Müdürlüğünde mevsimlik işçi olarak çalışmaya başladığını, 2001 yılında daimi kadrolu işçi olarak intibaklarının yapıldığını, fakat davalı tarafından mevsimlik işçi olarak çalıştığı dönemlerin derece ve kademe hesabında dikkate alınmadığını bildirerek mevsimlik işçi olarak çalıştığı süre dikkate alınarak belirlenecek yeni derece ve kademesinin tespiti ile bulunan yeni derece ve kademe üzerinden hesaplanacak ücret farkı ve yıllık izin ücreti alacaklarının tahsilini talep etmiştir.
Davalı, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.
Somut olayda davacı dava dilekçesi ile maaş, ikramiye, prim, yıpranma payı alacakları için 1.000,00 TL talep etmiş olup, hükme esas alınan bilirkişi raporunda bu alacaklar toplam net 11.695,92 TL olarak hesaplanmıştır. Bunun üzerine davacı bilirkişi tarafından hesaplanan miktardan daha yüksek bir miktar olan 12.868,45 TL. olarak davasını ıslah etmiş ve mahkemece bu miktar hüküm altına alınmıştır. Mahkemece gerekçeli kararda bilirkişi raporunun hükme esas alındığı belirtilmesine rağmen, bilirkişi raporunda hesaplanan miktardan daha yüksek olan bir miktarın hüküm altına alınmış olması hatalı olup bozma nedenidir.
3-Mahkemece hüküm altına alınan alacakların net veya brüt oldukları belirtilmeden, infazda tereddüte neden olacak şekilde karar verilmesi de isabetsizdir.
Yargıtay 7. Hukuk Dairesi, E. 2015/4148, K. 2015/4103, 11 Mart 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama