Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2015/42915 K.2016/3897

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekilince istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle mahkemece, “...davalı işverenin almış olduğu bu karar sebebi ile istihdam fazlasının meydana geldiği, buna uygun olarak da iş akdinin feshinin yapıldığı, bu sebeple de feshin geçerli sebebe dayandığı kanaatine varılmıştır...” denildikten sonra “Ancak, davalı işverenin bu uygulamaya giderken feshe en son çare olarak bakması gerekmektedir...” denilerek neticede iş akdinin feshinin son çare ilkesine uygun yapılmadığından bahisle işe iadesine karar verilmiş ve böylece aynı gerekçe içinde çelişkili ifadeler kullanıldığı anlaşılmış ise de;

toplanan deliller ve dosya kapsamı gözetildiğinde davalı işveren tarafından işletmesel nedene dayanılarak yapılan feshin, feshin son çare olması ilkesine uygun yapılmadığı anlaşılmasına ve dolayısıyla yapılan fesih işleminin geçerli nedene dayanmadığından bu çelişkili değerlendirmenin bozma nedeni yapılamayacağının anlaşılmasına göre davalının tüm temyiz itirazlarının reddiyle sonucu itibariyle doğru olan hükmün bu gerekçe ile ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalıya yükletilmesine, 22.02.2016 gününde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.