Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2016/11706 K.2016/9217

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen Direnme kararının süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmekle temyiz isteğinin süresinde olduğu ve Dairemizin 6352 sayılı Kanun'un 40.maddesi ile eklenen 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun geçici ikinci maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşılmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü. Dairemiz ile yerel mahkeme arasındaki uyuşmazlık, işe iade davasında feshin geçerli fesih olduğuna dair Yargıtay Hukuk Dairesi tarafından verilen kararın, alacak davasında ilk derece mahkemesi yönünden bağlayıcı olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Dairemizin “..Dosya kapsamından, iş akdinin davalı işveren tarafından feshedilmesi üzerine davacı tarafça işe iade davası açıldığı, Asliye Hukuk (İş) Mahkemesinin 22.04.2010 tarih ve 2009/453– 2010/197 E–K sayılı kararı ile davacının işe iadesine karar verildiği, bu kararın davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 22. Hukuk Dairesinin 08.12.2011 tarih ve 2011/3798–6911 E–K sayılı ilamı ile 4857 sayılı İş Kanununun 20/3. maddesine dayanılarak yerel mahkeme kararının bozularak ortadan kaldırıldığı ve kesin olmak üzere davanın reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

Yargıtay 22. Hukuk Dairesi bozma ilamında “... İşyerinde ağır ve tehlikeli bir işin yürütüldüğü, dikiş makinesinin terk edilmesinin durumu kazalara açık hale getireceği açıktır. Davacının hem bu eylemi, hem de işveren vekili tarafından yapılan görevine dönmesi yolundaki çağrıya uymayarak tartışma yaşanmasına neden olması, işyerindeki huzuru bozucu niteliktedir, iş akışı olumsuz etkilenmiştir. Fesih geçerli nedene dayanmaktadır.

İşe iade isteğinin reddi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir...” gerekçesine yer verildiği görülmüştür. Şu halde akdin davalı işverence feshedildiği ve bu feshin geçerli nedene dayandığı kesinleşmiş yargı kararı ile sabittir ve bu karar işçilik alacağına dair davaya bakmakta olan mahkemeyi bağlar.