Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2016/13825 K.2016/13894

Taraflar arasındaki dava sonucunda verilen hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi süresi içinde davalılar vekili tarafından istenilmekle, duruşma için tebliğ edilen 28.06.2016 Salı günü belirlenen saatte davalılar ... ve ... vekili Av.... geldi. Karşı taraftan gelen olmadı. Gelenin huzuru ile duruşmaya başlandı. Duruşmada hazır bulunan tarafın sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyadaki belgeler incelendi. Gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, müvekkilinin davalıların ortak olarak işlettiği ...de 03.04.2006 tarihinde çalışmaya başladığını, 17.09.2011 tarihine kadar çalışmaya devam ettiğini, müvekkilinin kesintisiz ve aralıksız çalışmasına rağmen yaklaşık 10 ay kadar sigortasının bildirildiğini, en son 1.200,00 TL ücret aldığını, davacının sezon bitiminde ücretinin düşürüleceğinin söylendiğini, kabul etmeyince işten çıkartıldığını, aylık ücretinin 1200,00 TL olup 15 günde bir hafta izni kullanan davacının en erken 09.00-21.00 saatleri arasında milli bayram ve genel tatil günleri dahil çalıştığını, yıllık izinlerini kullanmadığını iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının davalılardan tahsilini istemiştir.

Bu dava ile Mahkemenin 2012/113 Esas sayılı hizmet tespit davası ile birleştirilmiş; daha sonra tefrik edilmiştir.

Davalılar vekili, davacının iddia ettiği tarihler arasında değil, 06.11.2010-17.09.2011 tarihleri arasında çalıştığını, zamanaşımı savunmasında bulunduklarını, ev kızı olup babadan kalma maaş aldığını beyanla davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, 30.06.2014 tarihli raporun hükme esas alındığı, feshe ilişkin işverence delil sunulmadığından davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı, 15 günde 1 hafta tatili kullandığı, dini bayramlar dışındaki resmi tatil günlerinde çalıştığı, 09.00-21.00 saatleri arasında çalışarak fazla mesai yaptığı, 5 tam yıl karşılığı 70 gün yıllık izne hak kazandığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hizmet süresi ihtilaflıdır.

Davacı vekili, davacının 03.04.2006 tarihinden 17.09.2011 tarihine kadar kesintisiz çalıştığını ancak çalışmalarının kuruma eksik bildirildiğini iddia etmiş. Mahkemenin 2012/113 Esas sayılı hizmet tespit davasını açmıştır. Hizmet tespit davasında, mahkeme, 03.03.2015 tarih ve 2015/196 Karar sayılı karar ile, davacının iddiasını ispat edememesi nedeni ile davanın reddine karar vermiş; bu karar 10. Hukuk Dairesi'nin 2015/14812 Esas sayılı 26.10.2015 tarihli ilamı ile onanmıştır.

Hal böyle olunca, kesinleşen hizmet tespit davasında verilen karar, davacıyı bağlayacağından davacının kuruma bildirilen süre kadar davalıların yanında çalıştığı kabul edilerek, buna göre hizmet süresinin ve alacaklarının hesap edilerek hüküm altına alınması gerekirken, kesin hüküm niteliğindeki hizmet tespit davasında verilen kararın dikkate alınmaması hatalı olmuştur.

3-Davacı vekili, dava dilekçesinde fazla mesai, hafta tatili, milli bayram ve genel tatil çalışma ücretlerinin yasal faizi ile birlikte tahsilini talep etmiştir. Ücret cinsinden alacaklara 4857 sayılı İş Kanunu'nun 34/1 inci maddesine göre en yüksek banka mevduat faizi işletilmesi gerekir. Ancak taleple de bağlı kalınması HMK'nun 26 ıncı maddesi uyarınca zorunludur. Bu nedenle fazla mesai (ıslah ile istenen kısmı hariç), hafta tatili, milli bayram ve genel tatil çalışma ücretlerine en yüksek banka mevduat faiz oranını aşmamak üzere yasal faiz işletilmesi gerekirken, doğrudan en yüksek banka mevduat faizi işletilmesi doğru olmamıştır.

O halde davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.