Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2016/27080 K.2016/20465

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı ... San. ve Tic. A.Ş. vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, davalı şirkette 10/06/1996 - 03/01/2014 tarihleri arasında bölge satış sorumlusu pozisyonunda çalıştığını, iş akdinin hiçbir haklı sebep olmaksızın feshedildiğini beyan ederek haksız ve geçersiz yapılan feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davacının uzun zamandır kendisinden beklenen hedefleri gerçekleştiremediğini, 2012 ve 2013 döneminde bölgedeki satış temsilcileri arasında en düşük performansa sahip olduğunu, şirketin de 2013 yılının sonlarında karlılık oranlarının kabul edilebilir seviyeye çıkabilmesi için verimsiz ve doymuş bölgelerin kapatılmasına karar verdiğini ve bu doğrultuda kendisinden beklenen yeterli verim alınamayan davacının iş akdinin de haklı ve geçerli olarak feshedildiğini beyan ederek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davalı işveren tarafından aynı bölgede 2-3 yıl önce çalışırken davacıya methiyeler içeren belgelerin, ödüllerin verildiği ve fesih yapılmadan önce feshin son çare olması ilkesi gereği davacının başka bir bölgede ve başka bir pozisyonda değerlendirilip değerlendirilemeyeceği hususunun göz önünde bulundurulmadığı, ayrıca davalı işveren tarafından yönetim kurulu kararında kendilerine hak etmiş oldukları tüm yasal ödemelerin yanı sıra 4 maaş tutarında ekstra teşekkür ödemesi yapıldığına dair karar verildiği,

her ne kadar açıkça belirtilmemiş ise de davalı işveren tarafından Yargıtay kararları ile düzenlenen ikale sözleşmesi yoluna gidilmeye çalışıldığı, genel anlamda işverenin de ikale yolunu seçmesinden yapılan feshin haklı ve geçerli sebeplere dayanmadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmiştir.

Somut olayda, mahkemenin feshin geçersizliği ile davacının işe iadesi kararı yerinde olup, davalının buna yönelik temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak boşta geçen süre ücreti yönünden 4 aylık boşta geçen süre ücretine hükmedilmesi gerekirken yasadaki emredici düzenlemeye aykırı şekilde 6 aylık süre için boşta geçen süre ücretine hükmedilmesi hatalıdır. Belirtilen nedenlerle, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.