Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2016/29232 K.2016/14791

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, davalı şirkete ait petrol istasyonun akaryakıt satan gezici tankerinde satış elemanı olarak 01.02.2009-31.03.2010 tarihine kadar aylık 600,00 TL ücretle çalıştığını, 06.00-21.00 saatleri arasında haftanın 7 günü çalıştığını, genel tatillerde çalıştığını, yıllık izin kullanmadığını ücretlerinin ödenmediğini ve iş sözleşmesinin de işveren tarafından haksız feshedildiğini belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma, hafta tatili, genel tatil ve yıllık izin ile ödenmeyen ücret alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı ise davacının işyerinde hiçbir zaman çalışması olmadığını, davacının eşinin işyerinde çalıştığını, şirketin davacının eşine karşı icra takibi başlatması üzerine davacının eşinin işçilik alacakları davası açtığını, aynı şekilde davacının da işçilik alacakları ile ilgili bu davayı açtığı, davacının hak ve alacağının bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporu uyarınca davanın kabulüne karar verilmiştir.

Somut olayda davacı, davasını hizmet tespiti yanında işçilik alacakları ile birlikte açtığı, yapılan yargılama neticesinde Mahkemesi'nce 15.11.2011 tarih ve 2010/1036 E-2011/798 K sayılı kararı ile hizmet tespiti talebi ile işçilik alacakları talebinin reddine karar verildiği, kararın davacı işçi tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 21.Hukuk Dairesi'nce 09.04.2013 tarih ve 2012/1047 E-2013/7094 K sayılı ilamı ile,

"...Yapılacak iş, davanın kamu düzenini ilgilendirdiği de dikkate alınarak araştırmanın genişletilip ihtilaflı dönemde çalışması bulunan komşu işyeri işverenleri ve bu işverenler tarafından çalışmaları Kuruma bildirilen kimseler zabıta marifetiyle belirlenip beyanlarına başvurmak, dosya arasında bulunan veresiye senetlerinde imzası bulanan kişiler tespit edilip beyanlarına başvurmak, tüm deliller birlikte değerlendirilmek suretiyle davacının davalıya ait işyerinde fiili çalışması bulunup bulunmadığını tespit etmek,

fiili çalışmanın bulunduğunun belirlenmesi halinde hizmet tespiti ve işçilik alacakları davalarını ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktır..." gerekçesi ile bozulduğu, mahkemenin bozmaya uyarak bozma doğrultusunda araştırma yaptığı ve ek bilirkişi raporu aldırdığı, davacının ise ek bilirkişi raporu sonrası 20.11.2014 tarihinde işçilik alacaklarını miktar yönünden ıslah ettiği, ıslaha karşı zamanaşımı defii ileri sürülmesi nedeniyle yeniden ek rapor aldırıldığı,

mahkemece 12.05.2015 tarihli celsede hizmet tespiti davasının kısmen kabulüne karar verilirken işçilik alacakları yönünden davanın tefrik edilerek temyize konu esasa kaydedilerek işçilik alacakları yönünden sonuçlandırıldığı görülmüştür.

Yukarıda yargılama safahatı özetlenmiş olup mahkemece temyize konu işçilik alacakları hüküm altına alınırken davacının Yargıtay bozma ilamından sonra yaptığı ıslah talebi gözetilerek hüküm kurulduğu görülmüştür. 04.02.1948 tarih ve 1944/10 E-1948/3 K sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı ve 2015/1 E-2016/1 K sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı ile de tespit edildiği üzere Yargıtay tarafından hüküm bozulduktan sonra ıslah mümkün olamayacağından mahkemece bozma sonrası yapılan ıslaha değer verilerek alacakların hüküm altına alınması hatalıdır. O halde davalı vekilinin bu yönlere ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmüş olup kararın bozulması gerekmiştir.