Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2016/37175 K.2016/20176

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen direnme kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle temyiz isteğinin süresinde olduğu ve Dairemizin 6352 sayılı Kanunun 40 ıncı maddesi ile eklenen 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun Geçici 2 inci maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Mahkemece, bilirkişi Av... tarafından hazırlanan bilirkişi raporuna itibar edilerek kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ücretinin davalıdan tahsiline, hafta tatili ücret talebinin ise reddine dair verilen karar, Dairemizin 02.12.2015 tarih ve 2014/22445 Esas 2015/24013 Karar sayılı kararı ile, “...Somut olayda davacı tarafın davalı işyerinde 11 yıl 10 ay 13 gün hizmet süresi olup iş akdi 29.05.2010 tarihinde son bulmuştur.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davalı tarafça yapılan zamanaşımı savunması doğrultusunda fesih tarihinden önceki 5 yıllık zaman aralığı esas alınarak 29.05.2005-29.05.2010 tarihleri arası dönem için yıllık izin ücreti hesaplanmıştır.

Davacının iş akdi 6098 sayılı Kanun yürürlüğe girmeden önce feshedildiğinden yıllık izin açısından 5 yıllık zamanaşımı süresi fesih tarihinden itibaren başlayacağından ve dava tarihi 11.05.2011 olduğundan yıllık izin ücretinin zamanaşımına uğramadığının kabulü gerekirken hatalı değerlendirme ile yıllık izin ücretinin bir kısmının zamanaşımına uğradığının kabulü ile hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.”gerekçesi ile bozulmuştur.

Mahkeme, bozma sonrası yapılan yargılama sonunda, “...Dosya kapsamı incelenmiş karara esas alınan 14.07.2014 tarihli bilirkişi raporu incelendiğinde davacının toplam hizmet süresine göre 11 yıllık izin hakkının olduğu dosya kapsamındaki belgelere göre sendika üyesi olduğu ve yıllık izin sürelerinin değiştiği, toplamda 232 gün izin hakkının olduğu, 38 günlük yıllık izin kullandığının belgelendiği, 194 gün bakiye izin hakkının olduğu , herhangi bir zaman aşımı hesabının yapılmadığı anlaşılmakla verilen kararda direnilmesi yönünde kanaat oluştuğundan aşağıdaki şekilde hüküm kurmak gerekmiştir.” gerekçesi ile önceki kararında direnmiştir.