Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2021/5273 K.2022/4117

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 19/01/2011 gününde verilen dilekçe ile paylı mülkiyete konu olan taşınmazda, kullanma ve yararlanma biçiminin tespiti talebi üzerine Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin bozma ilamına uyularak yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 16/02/2021 günlü hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 07/06/2022 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden (duruşma isteyen) davalı vekili Av. ... ile karşı taraftan (duruşmasız isteyen) davacı vekili Av. ... geldiler.

Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlenildi. Açık duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içeriğindeki tüm kağıtlar incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

KARŞI OY

Davacı vekili, paylı mülkiyete konu olan çok sayıdaki taşınmaz için, kullanma ve yararlanma biçiminin tespitini talep etmiş, ilk kararın bozulması sonrası, ilk derece mahkemesi aynı doğrultuda 2. kararı ile davanın kabulüne karar vermesi üzerine, davalı vekilinin talebi üzerine dosya temyiz incelemesi için Dairemize gelmiş olup, sayın çoğunluk kararın onanması yönünde görüş bildirmiş olmakla, karşı oyumuz aşağıdaki şekilde açıklanmıştır.

1. Tarafların ... ilçesi, ... Köyünde yer alan taşınmazlarda paydaş oldukları ve kullanım yönünden anlaşmazlık içinde bulundukları, bunun üzerine davacı paydaşın TMK 691 ve 693. maddeleri gereğince yönetim işlerinin düzenlenmesi için mahkemeye başvurması sonucu, mahkemece araştırma yapılarak neticeten parsellerin ne şekilde ve kim tarafından kullanılması hususlarını ihtiva eden karar tesis edildiği açıktır.

2. Mahkemece verilen 29/05/2014 tarihli ilk karar, Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin 09/01/2017 tarihli ilamı ile “harca esas değerin gösterilmesi, bu hususun araştırılarak harcın tamamlattırılması” yönünden bozulmuş, sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına karar verilmiştir.

3. Mahkemece bozma ilamına uyulmasına karar verilmiş, harç tamamlattırılmış ve neticeten aynı karar tesis edilmiştir. Esasen mahkemece 2014 yılında verilen ilk karar sonrası yeni bir düzen oluştuğu halde, bu husus mahkemece dikkate alınmayarak, sanki hiçbir düzenleme yokmuş gibi önceki karar tekrar edilmiş olup, bu hususun mahkemece tartışılması ve buna bağlı olarak Dairemiz tarafından da, temyiz incelemesi sırasında değerlendirilmesi gerekirken, bundan sarfınazar edilerek onama kararı verilmesi hatalıdır.

4. Kabule göre mahkeme kararının bağlayıcılığı yönünden TMK 695/2 maddesindeki tapu kütüğüne şerh verilmesi hükmüne yer verilmemesi önemli bir eksiklik olmuştur.

5. Yargıtay 1. Hukuk Dairesi bozma gerekçesinde “... davanın taşınmaz malın AYNINA ilişkin olduğu ....” değerlendirilmesinde bulunduğu, bu hususun mahkemece benimsendiği gibi, sayın çoğunluk tarafından da benimsendiği görülmektedir. TMK. 691/3 maddesi eski Medeni Kanun zamanında bulunmayan yeni bir hükümdür. Pay ve paydaş çoğunluğunun sağlanamadığı ihtimallerde hakimden yardım istenmekte olup, bulunacak çözüm esasen geçici bir imkan sağlamaktadır. Çünkü her zaman paydaşlardan biri ortaklığın giderilmesini isteyerek, bu geçici düzenlemenin son bulmasını sağlayabilecektir.

6. Esasen taraflar arasında çok sayıda dava olup, bunlardan birisi de ortaklığın giderilmesi davası olup, o davada alınacak harç oranı özel olarak düzenlendiğine göre, geçici bir düzenleme için HAKİME başvurulmasında, amacı aşar şekilde çok fazla harç alınması eşitlik ilkesine aykırılık teşkil edecektir.

7. Mahkemece verilen karar ile mülkiyet durumu değişmediğine göre olayımızda 492 sayılı Harçlar Kanunu gereğince malın aynına göre harç belirlenmesine dair 16. maddesinin esas alınması açıkça kanuna aykırılık teşkil etmesi sebebiyle kararın harç yönünden bozulması, mevcut davada maktu harç alınması gerektiği kanaatindeyim.

8. Neticeten yukarıda açıklanan gerekçeler ışığında ilk derece mahkemesi kararının bozulması gerektiği kanaati ile sayın çoğunluğun onama kararına muhalifim.