Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2022/2259 K.2023/3557

Taraflar arasındaki noter tarafından düzenlenen mirasçılık belgesine itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 341 inci maddesinde istinaf yoluna başvurulabilen kararlar, 361 ve 362 nci maddelerinde de temyiz edilebilen ve temyiz edilemeyen kararlar belirlenmiştir.

6100 sayılı Kanunun 362/1-b maddesi uyarınca, Bölge Adliye Mahkemesi hukuk dairelerince verilen, kira ilişkisinden doğan ve miktar veya değeri itibariyle temyiz edilebilen alacak davaları ile kira ilişkisinden doğan diğer davalardan üç aylık kira tutarı temyiz sınırının üzerinde olanlar hariç olmak üzere, Hukuk Muhakemeleri Kanununun 4 üncü maddesinde gösterilen davalar ile (23.06.1965 tarihli ve 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu’ndan doğup taşınmazın aynına ilişkin olan davalar hariç) özel kanunlarda sulh hukuk mahkemesinin görevine girdiği belirtilen davalarla ilgili kararlar hakkında temyiz yoluna başvurulamaz.

Bu anlamda, 6100 sayılı Kanunun 4 üncü maddesi ve özel kanunlar uyarınca Sulh Hukuk Mahkemesince verilen kararlara karşı istinaf başvurusunda bulunulması halinde, Bölge Adliye Mahkemesi ilgili hukuk dairesince verilecek karar, kesin olup temyiz edilmesi mümkün değildir. Noterlik Kanununun 71/C maddesine göre münhasıran Sulh Hukuk Mahkemesinin görev alanına giren noter tarafından düzenlenen mirasçılık belgesine itiraz istemine ilişkin olan ve temyizi mümkün olmayan kesin karara ilişkin davacı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.