Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2023/1320 K.2024/1201

Taraflar arasındaki yargılamanın iadesini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın yargılamanın iadesini talep eden tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiş, davacının temyiz talebinin 10.01.2023 tarihli ek karar ile reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi ek kararı yargılamanın iadesini talep eden tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi; Bölge Adliye Mahkemesinin 10.01.2023 tarihli ek kararına ilişkindir.

6100 sayılı Kanun'un "Temyiz edilemeyen kararlar" başlıklı 362 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinde; "Kira ilişkisinden doğan ve miktar veya değeri itibarıyla temyiz edilebilen alacak davaları ile kira ilişkisinden doğan diğer davalardan üç aylık kira tutarı temyiz sınırının üzerinde olanlar hariç olmak üzere 4 üncü maddede gösterilen davalar ile (23.06.1965 tarihli ve 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu'ndan doğup taşınmazın aynına ilişkin olan davalar hariç) özel kanunlarda sulh hukuk mahkemesinin görevine girdiği belirtilen davalarla ilgili kararlar." hükmü yer almaktadır.

10.01.2023 tarihli ek karar yargılamanın iadesini isteyen tarafından temyiz edilmiş ise de, dava münhasıran sulh hukuk mahkemesinin görev alanına giren ortaklığın giderilmesine ilişkin olup, ek karara yönelik temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.