Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2023/2222 K.2023/2745

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen el atmanın önlenmesi ve ecrimisil davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay (Kapatılan) 14. Hukuk Dairesince İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne, 142 ada 9 parsel sayılı taşınmaza el atmanın önlenmesine, 1.725,00 TL ecrimisilin yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, müvekkilinin 142 ada 9 parsel sayılı Hazineye ait taşınmazı ecrimisil ödeyerek kullanmakta olduğunu, 2014 yılında müvekkilinin ayçiçeği ekmek üzere taşınmazı hazır hale getirmişken davalının hiçbir hakkı olmadığı halde araziyi sürerek ayçiçeği ektiğini, davalının uyarılara rağmen taşınmazı kullanmaya devam ettiğini ve müvekkiline teslim etmediğini ileri sürerek, el atmanın önlenmesini ve fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 1.000,00 TL ecrimisilin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş, 13.11.2015 tarihli dilekçesi ile ecrimisil talebini 1.725,00 TL olarak güncellenmiştir.

II. CEVAP

Davalı, taşınmazın Hazineye ait olduğunu, davacı ve ..... tarafından kendisine kiralandığını, bu nedenle davanın haksız olduğunu belirterek, davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesini 18.11.2015 tarihli ve 2015/19 Esas, 2015/342 Karar sayılı kararıyla, mülkiyeti Hazine’ye ait olan dava konusu taşınmazın ecrimisil ödenmek suretiyle davacı tarafça kullanıldığı, davalının sunduğu kira sözleşmesinin dava konusu yere ait olmadığı, davalının 2014 tarihinden beri haklı sebep olmaksızın taşınmazı kullandığı belirtilerek, davanın kabulüne, 142 ada 9 parsel sayılı taşınmaza el atmanın önlenmesine, 1.725,00 TL ecrimisil bedelinin yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay 14. Hukuk Dairesinin 17.12.2018 tarihli ve 2016/3817 Esas, 2018/9086 Karar sayılı kararıyla; malik ve zilyet olmayan davacının Hazine adına tarla niteliğiyle kayıtlı olan dava konusu 142 ada 9 parsel sayılı taşınmazı işgal ettiği, 2010 yılından sonraki dönem için ecrimisil ödemediği, bu durumda davanın reddi gerektiği belirtilerek hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozma Sonrasında Verilen Karar

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; bozma ilamı sonrasında davacı vekili tarafından sunulan 17.06.2019 tarihli dilekçe ekindeki ecrimisil tahakkuk ve ödemelerini içerir kayıtlardan 07.04.2010 tarihinden sonra da ecrimisil tahakkukunun yapıldığı ve davacı tarafından bu tutarların ödendiği anlaşılmakla, Mahkemenin 18.11.2015 tarih 2015/19 Esas 2015/342 Karar sayılı kararında direnilmesine, davanın kabulüne, 142 ada 9 parsel sayılı taşınmaza el atmanın önlenmesine, 1.725,00 TL ecrimisil bedelinin yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

2. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

3. Yargıtay 14. Hukuk Dairesinin 10.03.2020 tarihli ve 2019/4982 Esas, 2020/2931 Karar sayılı kararıyla; bozma kararının kanuna, usule ve dosya kapsamına uygun olduğu, mahkemece verilen direnme kararının yerinde olmadığı anlaşıldığından, dosyanın inceleme yapılmak üzere Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesine karar verilmiştir.

4. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 18.10.2022 tarihli ve 2020/(14)7-252 Esas, 2022/1289 Karar sayılı kararıyla, mahkemenin direnme olarak adlandırdığı kararın usul hukuku anlamında gerçek bir direnme kararı olmadığı, bozma kararından sonra dosyaya sunulduğu için Özel Daire tarafından incelenme imkânı olmayan yeni belge ve ödeme makbuzlarına dayanılarak verilen bir karar bulunduğu, bu kararın yeni bir delile dayalı, yeni hüküm niteliğinde olduğu, kurulan bu yeni hükmün temyizen inceleme görevinin Hukuk Genel Kuruluna değil, Özel Daireye ait olduğu belirtilerek, davalı vekilinin yeni hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Yargıtay 7. Hukuk Dairesine gönderilmesine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyizinde, müvekkili ile davacı arasında kira ilişkisi bulunduğunu, müvekkilinin haksız işgalci olmadığını, bu nedenle davanın reddi gerektiğini ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme Uyuşmazlık, el atmanın önlenmesi ve ecrimisil istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun, “Mülkiyet hakkının içeriği” başlıklı 683 üncü maddesi, “Mülkiyet İlişkisi” başlıklı 722 inci maddesi, “İyiniyetli olmayan zilyet bakımından” başlıklı 995 inci maddesi

3. Değerlendirme Her ne kadar mahkemece davanın kabulüne ilişkin hüküm kurulmuş ise de, bozma gereklerinin yerine getirildiği söylenemez. Dosya arasında bulunan tapu kaydının incelenmesinde, dava konusu 142 ada 9 parsel sayılı taşınmazın tarla vasfı ile dava dışı Hazine adına kayıtlı olduğu, malik ve zilyet olmayan, dosya kapsamında ileri sürdüğü delillerle üstün hakkı bulunduğunu da ispat edememiş olan davacının davasının, önceki bozma ilamında da belirtildiği üzere reddi gerekirken, davanın kabulüne ilişkin yazılı gerekçe ile hüküm kurulmuş olması yerinde değildir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple; İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,