Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2023/3751 K.2024/3170

Taraflar arasındaki zilyetliğin korunması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir. Kararın davacı tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı tarafından temyiz edilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) "Temyiz edilemeyen kararlar" başlıklı 362 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinde " Kira ilişkisinden doğan ve miktar veya değeri itibarıyla temyiz edilebilen alacak davaları ile kira ilişkisinden doğan diğer davalardan üç aylık kira tutarı temyiz sınırının üzerinde olanlar hariç olmak üzere 4 üncü maddede gösterilen davalar ile (23/6/1965 tarihli ve 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunundan doğup taşınmazın aynına ilişkin olan davalar hariç) özel kanunlarda sulh hukuk mahkemesinin görevine girdiği belirtilen davalarla ilgili kararlar." hükmü yer almaktadır.

6100 sayılı Kanun’un 4 üncü maddesinde münhasıran karar tarihi itibarıyla sulh hukuk mahkemesinin görev alanına giren zilyetliğin korunması davaları hakkında verilen kararlar kesin olup temyiz edilemez.

Zilyetliğin korunmasına konu dava Erciş Sulh Hukuk Mahkemesince incelenerek 29.06.2021 tarihinde esas hakkında karar verildikten sonra Van Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesince yapılan istinaf incelemesi üzerine verilen 28.12.2022 tarihli karar kesin nitelikte olup 6100 sayılı Kanun'un 362 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi gereğince temyiz incelemesine tâbi olmadığından temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.