Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2023/4039 K.2024/3079

Taraflar arasındaki mülkiyet hakkına dayalı el atmanın önlenmesi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun sadece hatalı hesaplanan harç ve vekalet ücreti yönünden kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, adli yardım talebinin ve temyiz dilekçesinin kabulüne karar verilerek Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; dava konusu Çarşamba ilçesi, ...

Merkez mahallesi, 12 parsel sayılı taşınmazdaki 6 No.lu bağımsız bölümün sahibi olduğunu, müvekkilin davalı ile 2018 yılı Mayıs ayında bağımsız bölümün 150.000,00 TL karşılığında satışı, taşınmaz satılana kadar da 600,00 TL kira ödenmesi konusunda anlaştıklarını, satış işleminin gerçekleşmediğini, herhangi bir kira ödemesinin de yapılmadığını, davalı hakkında 01.05.2018-01.02.2019 tarihleri arasındaki kira alacağı için Çarşamba İcra Müdürlüğünün 2019/778 E. sayılı dosyası ile kira alacaklarının tahsili ve tahliye talepli olarak takip başlatıldığını, davalının itirazı neticesinde takibin durduğunu,

Çarşamba Sulh Hukuk Mahkemesinde 2019/831 Esas sayılı itirazın iptali davası açıldığını, davanın kira ilişkisinin ispatlanamadığı gerekçesiyle reddolunduğunu, davalının 2018 Mayıs ayından bu yana taşınmazda hiçbir karşılık ödemeksizin oturduğunu, 05.03.2019 tarihten bu yana taşınmaza tecavüzde bulunduğunu ileri sürerek, el atmanın önlenmesine ve taşınmazın eski hale getirilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacı tarafından iddia edildiği gibi taşınmazın kira karşılığı taşınmazın müvekkil tarafından kullanılma durumu söz konusu olsaydı müvekkil ile davacı arasında bir kira sözleşmesinin yapılmış olması gerektiği, davacı tarafından taşınmazın satışına kadar taşınmazı ücretsiz kullanma konusunda müvekkiline muvafakat verildiğini ve muvafakatın geri alındığına ilişkin müvekkile herhangi bir bildirimde bulunulmadığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davaya konu taşınmazın davacı üzerine kayıtlı olduğu, tanık beyanlarından davalının davaya konu taşınmazda yaklaşık 5-6 yıldır oturduğu, önceleri davacının taşınmazı davalıya satmak için anlaştıkları, davalının para ödemeyince davacının satmaktan vazgeçtiğini ve davacının davalı oturduktan 1 yıl sonra davalının bu evden çıkmasını istediğini ancak, davalının bu evi boşaltmadığını beyan etmeleri ile davalının haklı sebep olmaksızın davacının taşınmazına el attığının anlaşıldığı gerekçesiyle, davanın kabulü ile davalının el atmasının önlenmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde; davacı tarafından dava dilekçesinde kira ilişkisinin kabul edildiğini, 2018 Mayıs ayından dava tarihi olan 05.11.2021 tarihine kadar kira ilişkisinin varlığının kabul edilmesi gerektiğini, kira ilişkinin sona erdiğine dair hiçbir ihtar yapılmadan müvekkili aleyhinde müdahalenin men'i davasının açılmasının mümkün olmadığını, bilirkişi raporunda taşınmazın değerinin fahiş olarak belirlendiğini, taşınmazın müvekkil tarafından halen kullanılıp kullanılmadığının araştırılmadan karar verildiğini, harç ve vekalet ücretinin de hatalı olduğunu ileri sürerek, kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile henüz kesinleşmeyen Çarşamba Sulh Hukuk Mahkemesinin 2019/831 Esas, 2020/60 Karar sayılı dosyasında ve bu davada davalının kiracılık ilişkisini kabul etmemesi ve davacının da TMK'nın 683 üncü maddesine (mülkiyet hakkına dayanarak) el atmanın önlenmesi davası açması nedeniyle 2019/831 Esas sayılı dosyasının beklenmesine gerek olmadığı,

davalı davacının muvafakatı ile taşınmazda oturduğunu iddia etse de, iddiasını somut delillerle ispatlayamadığı gibi açılan bu dava ile muvafakat olsa bile artık muvafakatın geri aldığının düşünülmesi gerektiği, el atılan yer değeri olan 286.920,98 TL üzerinden nispi harç ve vekalet ücreti alınması gerekirken fazladan harç ve vekalet ücretine hükmedilmesinin hatalı olduğu gerekçesiyle, davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile yerel mahkeme kararının kaldırılmasına, harç ve vekalet ücreti düzeltilerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesindeki sebepleri ve Çarşamba Sulh Hukuk Mahkemesinin 2019/831 Esas, 2020/60 Karar sayılı dosyasının işbu davada bekletici mesele yapılması gerektiğini ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme Uyuşmazlık, el atmanın önlenmesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 683 üncü maddesi.

3. Değerlendirme 1. Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple; Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,