Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2023/5657 K.2024/21

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve mera olarak sınırlandırılması davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay (Kapatılan) 14. Hukuk Dairesince Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, Ağrı ili, ... ilçesi, ... Köyünde yapılan kadastro çalışmaları sırasında 125 ada 23 ve 41 parsel sayılı taşınmazların çayır vasfı ile davalı adına tescil edildiğini, öncesi mera olan taşınmazın tapu kaydının iptali ile mera olarak sınırlandırılmısını dava ve talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı, dava konusu taşınmazın atalarından kaldığını ve 150 yıldır kullandıklarını, 1309 tarih ve 5, 23, 1 No.lu tapu kaydının taşınmazı kapsadığını, davanın reddini savunmuştur.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 22.12.2015 tarihli ve 2015/523 Esas, 2015/689 Karar sayılı kararıyla; davanın reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay (Kapatılan) 14. Hukuk Dairesinin 23.1.2019 tarih ve 2016/9903 Esas, 2019/695 Karar sayılı kararı ile; '' .... dava konusu 125 ada 23 ve 41 parsel sayılı taşınmazların 12.08.2008 yılında yapılan kadastro tespiti sırasında zilyetliğe dayalı olarak davalı adına tescil edilmiştir. Uyuşmazlık taşınmazın niteliğinin mera mı yoksa özel mülkiyete tabi çayır mı olduğu noktasında toplanmaktadır.

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme sağlıklı bir sonuca ulaşmaya, hüküm kurmaya yeterli görülmemiştir. Davalı, 150 yıldır taşınmazın zilyetliklerinde bulunduğunu ve revizyon görmeyen muris ... bini ... ağaya ait 1309 tarih 5-23-1 nolu tapu kaydının kapsamında kaldığını ileri sürmüştür. Dosya içindeki bilgi ve belgelerden dava konusu taşınmaz ve çevre taşınmazların davalı olduğu, davalıların aynı tapu kaydına dayandıkları anlaşılmaktadır.

Dayanak tapu kaydının miktarı 5 dönüm olup sınırları gayrisabit ve genişlemeye elverişlidir.

Dava konusu taşınmazın meradan açma olup olmadığı şüpheye yer vermeyecek şekilde araştırılmalı, bunu için de öncelikle dava konusu taşınmaza komşu taşınmazların dosyaları ile birleştirme hususunun değerlendirilmesi ve diğer tüm dava konusu taşınmazlar ile bir bütün olarak yapılacak keşifde, kayıtlar yerel bilirkişilere ve tarafların gösterecekleri tanıklardan sorularak usulüne uygun olarak uygulanmalı, uygulama sırasında 3402 sayılı Kanunun 20/c, 21 ve 30, 32/3 maddeleri gözetilmeli, komşu mera parseli ile dava konusu taşınmaz toprak yapıları ziraat ve jeoloji mühendisi bilirkişiler vasıtasıyla incelenmeli,

toprak bütünlüğünün bulunup bulunmadığı saptanmalı, ziraat ve jeoloji mühendisi bilirkişilerden ayrıntılı ve gerekçeli rapor alınmalı, fen bilirkişisine keşfi izlemeye uygun fen bilirkişi raporu düzenlettirilmeli, inceleme ve araştırma sırasında tüm bu araştırmalardan sonra varılacak sonuca göre bir karar verilmesi yoluna gidilmelidir.'' gerekçeleri ile hüküm bozulmuştur.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili, meraların zilyetlik ile iktisabının mümkün olmadığını, bilirkişi raporlarının hüküm vermeye elverişli olmadığını, eksik inceleme ve araştırma ile verilen hükmün bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme Uyuşmazlık, tapu iptali ve mera olarak sınırlandırılması istemine ilişkindir. 2. İlgili Hukuk 4342 sayılı Mera Kanunu.

3. Değerlendirme

4342 sayılı Mera Kanunu'nun 3 üncü maddesinde yapılan tarife göre çayır; taban suyunun yüksek bulunduğu veya sulanabilen yerlerde biçilmeye elverişli yem üretilen ve genellikle kuru ot üretimi için kullanılan yerlerdir. Çayır nitelikli bir yerin aynı zamanda mera özelliği taşıyabileceği kuşkusuzdur. Nitekim; anılan Kanun'un 3 üncü maddesinin (i) bendinde çayır, mera, yaylak ve kışlak arazisinin sınırlandırmaya tâbi olduğu kabul edilmiştir.

Her ne kadar bir yerin çayır olması mutlak suretle zilyetlikle kazanmaya elverişli olmadığının kabulünü gerektirmez ise de bu yerin özellikleri ve kullanma biçimi, özellikle de taşınmazın mera niteliği ile sınırlandırılan parsel içinde kalması mera bütünlüğünü bozacağından o yerin meradan açıldığını ve zilyetlikle kazanılamayacak yerlerden olduğunu gösterebilir. Ne var ki.

Mahkemece bu konuda yapılan inceleme ve araştırma sonucu dava konusu yerin toprak yapısı ve bitki örtüsü yönünden mera parselinden farklılık gösterdiği anlaşılmakla, davanın reddine dair kararın onanması gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle; Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Harçlar Kanunu'nun 13/j maddesi gereğince Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,