Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2024/1973 K.2025/1426

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; muris ...'un 16.07.2018 tarihinde vefat ettiğini, borçlarından dolayı aleyhinde icra takibi bulunduğunu, terekesinin borca batık olduğunu belirterek mirasın hükmen reddine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Sosyal Güvenlik Kurumu vekili cevap dilekçesinde; davanın süresinde açılmadığını ve murisin terekesinin borca batık olmadığını, Trabzon İcra Dairesinin 2018/23986 sayılı dosyası ile icra takibi yapıldığını ve murisin ölümü ile takibin mirasçılarına yönlendirildiğini, o zamana kadar mirasın kullanılmış olmasının iyiniyetle bağdaşmayacağını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; murisin ölüm tarihi itibarıyla terekenin aktif kısmının pasif kısmından fazla olduğu gerekçesiyle terekenin borca batık olduğunun ve davacılar tarafından mirasın hükmen reddedilmiş olduğunun tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile murisin vefat tarihinde aleyhine yapılan icra takiplerinden toplam 389.108,05 TL borcu bulunduğu, murisin 277/3200 oranında hissedar olduğu 209 ada 76 parsel sayılı taşınmazın ölüm tarihi itibariyle değerinin 256.953,51 TL olduğunun tespit edildiği, murisin bunun dışında herhangi bir kurumda ya da üçüncü kişilerde hak ve alacağının bulunmadığı,

yapılan yargılama ve toplanan delillere göre murisin pasifinin aktifinden fazla olması nedeniyle terekesinin borca batık olduğu; davayı açan mirasçıların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 610/II hükmü uyarınca terekeyi benimsediklerine dair herhangi bir davranışlarının da tespit edilemediği, bu hususta davalılarca da herhangi bir iddia ve ispat ileri sürülmediği gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı ... vekili temyiz dilekçesinde;

1. Zamanaşımı ve hak düşürücü sürenin dolduğunu, davanın süresinde açılmadığını,

2. Murisin ölüm tarihinden dava tarihine karar mirasın kullanılmış olduğunu, mirasın reddi talebinin iyiniyetle bağdaşmağını, murisin bir kısım borçlarının da ölüm tarihinden sonra ödendiğinin tespit edildiğini,

3. Muris hakkında kira borcunun tahsili amacıyla Trabzon İcra Dairesinin 2018/23986 Esas (yenileme sonrası 2022/20034 Esas) sayılı icra takibinin murisin ölümü sonrası mirasçılarına yöneltildiğini, 19.01.2024 tarihinde mirasçıları tarafından icra dosyası borcu ödenerek infazen kapatıldığını, icra borcunun ödenmesinin mirası kabul anlamına geldiğini,

4. Muris adına kayıtlı taşınmazın değerinin tespit edilenden çok daha yüksek olduğunu ileri sürerek hükmün bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık mirasın hükmen reddi istemine ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup mirasçı ... tarafından 19.01.2024 tarihinde icra dosyasına yapılan 34.299,53 TL tutarlı ödemenin miktar itibarîyla terekeyi sahiplenme anlamına gelmeyeceği ve icra tehdidi altında ödeme yapıldığı anlaşılmakla davalı ... vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR