Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2024/2995 K.2025/2208

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili; davalıların dava konusu taşınmazlarda fuzuli şagil olduklarını ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla dava tarihinden geriye doğru 29.07.2016 - 29.07.2021 tarihleri arasındaki 5 yıllık döneme ilişkin ecrimisilin, dönemsel olarak işletilecek yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsiline ve 202 ada 3 parsel sayılı taşınmaza yönelik el atmanın önlenmesine karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekili, davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; “davanın kısmen kabul-kısmen reddine” karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuş, Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; “istinaf talebine konu 202 ada, 3 parsel yönünden davalılar davaya cevap dilekçelerinde dava konusu parsellerden 202 ada, 3 parsel sayılı taşınmazı kullandıklarını kabul ettikleri, ancak bu kullanımlarının tarafların dedeleri arasında yapılan anlaşma gereğince olduğunu beyan ettikleri, tanıkların da davaya konu taşınmazın 40-50 yıldır davalı ... ve dava dışı İsmail'in kullanımda olduğunu beyan ettikleri,

Mahkemenin davalıların dava konusu taşınmazın kendileri tarafından kullandığını kabul etmeleri karşısında bu beyana itibar ederek dava konusu taşınmazda davalıların hissedar olmadığını gözeterek davalı ... ve ... mirasçıları davalılar yönünden müdahalenin önlenmesine karar vermesinin yerinde olduğu, ancak taraf beyanları ve tanık beyanları birlikte değerlendirildiğinde davaya konu taşınmazın davalı ... ve diğer davalıların murisi ... tarafından uzun süredir kullanıldığı, davalıların bu kullanımına ses çıkarmayarak taraflar arasında ariyet ilişkisinin kurulduğu, dava açılmakla bu ariyet ilişkisine son verildiği,

dava tarihinden önce davalıların kötüniyetli olduğundan bahsedilemeyeceği, dava konusu 202 ada, 3 parsel yönüden ecrimisil talebinin reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesinin hatalı olduğu” gerekçesiyle davalılar vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile yapılan yanlışlık yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353/1-b-2 hükmü uyarınca İlk Derece Mahkeme kararının kaldırılmasına, davanın kısmen kabul-kısmen reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalılar vekili temyiz dilekçesinde; kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, 202 ada 3 parselde bulunan tarla vasıflı taşınmazın davalılardan sadece ...'ün kullanımında olup davalılardan ... veya mirasçıları tarafından kullanılmadığını, davalıların bu araziyi kendilerinin kullanmak istediğine ilişkin isteklerinin olmadığını, böyle bir durum olsaydı bileceklerini, taşınmazın üzerindeki yapıların davalı ...'e ait olduğunu beyan ettiklerini, davalı ...'ün 202 ada 3 parsele ilişkin olarak kullanımının haksız olduğundan bahsedilemeyeceğini ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, el atmanın önlenmesi ve ecrimisil istemine ilişkindir.

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalılar vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Görülmekte olan davanın davalılar ... ve ... aleyhine açıldığı, bilahare davalı ...’ın ölümüyle mirasçılarının huzurunda davanın görüldüğü sabittir. El atmanın önlenmesi talebi yönünden karara konu olan dava konusu 202 ada 3 parsel sayılı taşınmazın davalı ...’in kullanımında olduğu, davalı ...’ın taşınmaza müdahalesinin bulunmadığı gerek davalıların kabul beyanı gerekse tanık beyanlarıyla sübut bulmuş olup yargılama aşamasında ölen ... mirasçıları olan diğer davalılar yönünden ilgili taşınmaza yönelik olarak el atmanın önlenmesine karar verilmiş olması doğru görülmemiş, bu sebeple hüküm bozulmuştur.

VI. KARAR