Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2024/4255 K.2024/5816

Mahkemece, ecrimisil istemine yönelik açılan asıl davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, taraf vekillerince temyiz edilmiş, Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin 26.11.2020 tarihli ve 2018/6400 Esas, 2020/7632 Karar sayılı kararıyla bozulmuştur.

Bozma kararından sonra, yargılama sırasında aralarında hukuki ve fiili irtibat olduğu gerekçesiyle İstanbul Anadolu 26. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2020/240 Esas sayılı dosyası işbu dosya ile birleştirilmiştir.

Mahkemece, asıl ve birleştirilen davalarda yapılan yargılama sonucunda, asıl davanın kısmen kabulüne, birleştirilen davanın ise kabulüne dair verilen karar davalı ... vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

6100 sayılı HMK’nın 166. maddesinin birinci fıkrasında; "...Aynı yargı çevresinde yer alan aynı düzey ve sıfattaki hukuk mahkemelerinde açılmış davaların aralarında bağlantı bulunması durumunda, davanın her aşamasında, talep üzerine veya kendiliğinden ilk davanın açıldığı mahkemede birleştirilebilir. Birleştirme kararı ikinci davanın açıldığı mahkemece verilir ve bu karar diğer mahkemeyi bağlar..." hükmüne yer verilmiştir.

Dosyaların birleşmesi halinde, ilk dosya Yargıtay incelemesinden geçtikten sonra henüz kanun yolları aşamasına gelmemiş yeni bir dosyanın bu dosya ile birleşmesi halinde, birleştirilen dosyanın istinaf yoluna tabi olacağı açıktır. Zira davalar birleşmekle bağımsızlıklarını korur, ayrı dosya olma özelliğini devam ettirirler.

Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3. maddesinin 1. fıkrasında Bölge Adliye Mahkemelerinin Resmi Gazete'de ilan edilecek göreve başlama tarihine kadar, 1086 sayılı Kanun'un temyize ilişkin yürürlükteki hükümlerinin, yine aynı maddenin 2. fıkrasında ise bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanun'un 427 ile 454. madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunacağı, yani bu kararlara ilişkin dosyaların bölge adliye mahkemelerine gönderilemeyeceği belirtilmiştir.

Bu durumda 20 Temmuz 2016 tarihinden önce verilen kararlar, kanun yoluna başvurma tarihi ne olursa olsun, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 427. ve 454. maddelerindeki temyize ilişkin hükümlere tabi olup dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Başkanlığına gönderilmesi gerekmektedir.

Buna karşılık, 20 Temmuz 2016 tarihinde ve sonrasında verilen temyiz incelemesinden geçmeyen kararlara karşı yasa yoluna gidilmesi halinde ise, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 341-360. maddesindeki istinafa ilişkin hükümlerin uygulanması için Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesi zorunludur.

Hemen belirtilmelidir ki, daha önce Yargıtay denetiminden geçen asıl dava dosyasının “İstinaf” kanun yoluna tabi olmadığı açıktır.

Ne var ki, birleştirilen İstanbul Anadolu 26. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2020/240 Esas sayılı dava dosyanın karar tarihi 20 Temmuz 2016 tarihinden sonra olup bu dosyada verilen kararla ilgili daha önce Yargıtay denetimi de söz konusu olmadığından, bu kararın ''İstinaf'' kanun yoluna tabi olduğu anlaşılmaktadır. Birleştirilen davada davalı vekili tarafından sunulan temyiz başvuru dilekçesinin, istinaf başvuru dilekçesi olarak kabulü gerekir.

Bu durumda, anılan davanın birleştirilmesiyle bağımsız dava olma özelliğini kaybetmediği gözetilerek, ''İstinaf'' kanun yoluna tabi olduğu anlaşılan, birleştirilen İstanbul Anadolu 26. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2020/240 Esas sayılı dava dosyasının istinaf incelemesi yapılmak üzere ilgili Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesinin sağlanması için dosyanın mahalline iadesine karar vermek gerekmiştir.