Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2024/4598 K.2024/5253

Taraflar arasındaki miras payına mahsuben mülkiyet hakkı tanınması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın, davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Kanununun "Temyiz edilemeyen kararlar" başlıklı 362 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinde "Kira ilişkisinden doğan ve miktar veya değeri itibarıyla temyiz edilebilen alacak davaları ile kira ilişkisinden doğan diğer davalardan üç aylık kira tutarı temyiz sınırının üzerinde olanlar hariç olmak üzere 4 üncü maddede gösterilen davalar ile (23/6/1965 tarihli ve 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunundan doğup taşınmazın aynına ilişkin olan davalar hariç) özel kanunlarda sulh hukuk mahkemesinin görevine girdiği belirtilen davalarla ilgili kararlar." hükmü yer almaktadır.

6100 sayılı Kanunun 4 üncü maddesinde münhasıran sulh hukuk mahkemesinin görev alanına giren miras payına mahsuben mülkiyet hakkı tanınmasına ilişkin olan davalar hakkında verilen kararlar kesin olup temyiz edilemez.

Bu durumda, 6100 sayılı Kanunun 362 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi gereğince davacı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.