Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2025/1317 K.2025/1826

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; dava konusu 1394 ada 2 parsel, A Blok, 2 No.lu bağımsız bölümün 3. kişiden müvekkili tarafından satın alındığı hâlde davalı adına tescil edildiğini, davalının müvekkili ile yakınlık kurduğunu, müvekkilinin 105 ada 30 parsel sayılı taşınmazı bağış yolu ile davalıya devrettiğini, asıl amacının ölünceye kadar bakma akti ile devretmek iken hataya düşürüldüğünü, davalının müvekkilden bağış yolu ile aldığı bu taşınmazı 3. kişiye 600.000,00 TL bedelle sattığını, satış bedeli ile 2 ayrı taşınmaz aldığını ve bu taşınmazlardan 1394 ada 2 parsel, 2 No.lu bağımsız bölümü kendi adına tescil ettirdiğini,

sözlü olarak ölünceye kadar bakıp gözetme vaadiyle müvekkilini kandırdığını, müvekkilinin taşınmazla ilgili olarak davalıya yönelik bağış iradesini ortaya koyduğu kabul edilebilecek herhangi bir ifade veya açıklamada bulunmadığını belirterek. Ordu ili, ............ ilçesi, ... Mah., 1394 ada 2 parsel, A Blok 2 No.lu taşınmazın müvekkiline ait olduğunun tespiti ile müvekkili adına tescilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacı müvekkilinin 3. kişiden satın aldığı taşınmaz hakkında husumet yöneltemeyeceğinden davanın husumet yokluğu nedeniyle reddini, tapu kayıtlarının resmî belge hükmünde olduğunu, davacının iddiaları hakkında hiçbir yazılı veya resmî belgenin bulunmadığını, davacının 105 ada 30 parsel sayılı taşınmazı bağış yoluyla devrettiğini, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 297. maddesine göre 1 yıllık hak düşürücü sürenin geçtiğini, davanın öncelikle husumet yokluğu ve hak düşürücü süreler bakımından usulden reddini, mahkeme aksi kanaatte ise esastan reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile tanıkların davanın temelini oluşturan 105 ada 30 parsel sayılı taşınmazın davalıya bağış yolu ile devri bakımından davacının gerçek iradesinin taşınmazını ölünceye kadar bakma ve gözetme vaadi olmasına rağmen davalının davacıyı aldatarak bağış yolu ile devraldığı yönünde bir bilgi ortaya koymadıklarını, davacının yazılı ve kesin bir delil sunamadığı ve yemin deliline de dayanmadığı gerekçesiyle, asıl talep olan tapu iptali ve tescil isteği ile terditli olarak ileri sürülen tazminat isteği yönüyle ayrı ayrı davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; 1. Yargılama aşamasında dosyaya sundukları 22.12.2023 tarihli dilekçelerindeki eksikliklerin Mahkemece tamamlanmadığını, 2. Davacı iddialarının davacı tanıklarınca ispatlanıp doğrulandığını, 3. Mahkemenin bütün taşınmazları birlikte değerlendirmesi gerekirken sadece 2 No.lu bağımsız bölüm ile ilgili yazılı ve kesin delil sunulamadığı gerekçesiyle davanın reddinin doğru olmadığını, 4. Murisin yaşı, kimsesizliği, çaresizliğin verdiği ruh hâli, yeterince idrak kabiliyetinin bulunmaması ve oluşturulan güven sebebi ile iradesinin fesada uğradığının göz ardı edildiğini beyan etmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, şahsi hakka dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir. Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR