Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2025/2026 K.2025/3022

Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin 21.03.2025 tarihli ek kararı ile temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin 21.03.2025 tarihli ek kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi; temyiz edilen kararın, 6100 sayılı Kanununun 362. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca kesin olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine yönelik İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 36. Hukuk Dairesinin 21.03.2025 tarihli ek kararına ilişkindir.

6100 sayılı Kanunun "Temyiz edilemeyen kararlar" başlıklı 362. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinde yer alan, "Kira ilişkisinden doğan ve miktar veya değeri itibarıyla temyiz edilebilen alacak davaları ile kira ilişkisinden doğan diğer davalardan üç aylık kira tutarı temyiz sınırının üzerinde olanlar hariç olmak üzere 4 üncü maddede gösterilen davalar ile (23/6/1965 tarihli ve 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunundan doğup taşınmazın aynına ilişkin olan davalar hariç) özel kanunlarda sulh hukuk mahkemesinin görevine girdiği belirtilen davalarla ilgili kararlar." uyarınca 6100 sayılı Kanunun 4. maddesinde münhasıran sulh hukuk mahkemesinin görev alanına giren ortaklığın giderilmesine ilişkin olan davalar hakkında verilen kararlar kesin olup temyiz edilemez.

Temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar, yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.