Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2025/3041 K.2025/3547

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, davacı Köyün sınırları içerisinde kalan 110 ada 87 parsel sayılı yaylanın kadimden bu yana zilyetliğinde bulunduğunu, Sivas 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 18.07.1979 tarihli ve 1974/148 Esas, 1979/390 Karar sayılı kararında da bu durumun belirtildiğini, ancak davalının bu taşınmaza el attığını ileri sürerek; el atmanın önlenmesini, değişiklik varsa eski hale getirilmesini ve kullanım hakkının tarafına ait olduğunun belirlenmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili, dava konusu meranın kadimden bu yana tasarrufunda bulunduğunu, taşınmazın Köy sınırları içerisinde kaldığını, davacı iddiasının soyut olduğunu belirterek, davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında; bilirkişilerden alınan rapor uyarınca davaya konu taşınmazın Sivas 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 18.07.1979 tarihli ve 1974/148 Esas, 1979/390 Karar sayılı ilamına konu taşınmazla aynı taşınmaz olduğu gerekçesiyle kesin hüküm nedeniyle davanın usulden reddine karar vermiştir.

IV. İSTİNAF

Hükmün davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında özetle; “davalının kadimden bu yana dava konusu taşınmazı kullandığı, kesin hüküm oluşturduğu belirtilen davanın taraflarının aynı olmadığı, bu nedenle kesin hükümden bahsedilemeyeceği, kesin hüküm kabul edilen davadaki alan ile dava konusu yerin aynı yer olmadığı, İlk Derece Mahkemesince davanın el atma bulunmadığı gerekçesiyle reddi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile kesin hüküm teşkil ettiğinden bahisle usulden reddine karar verilmesinin doğru olmadığı” gerekçesiyle hükmün kaldırılmasına ve davanın esastan reddine karar vermiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; 110 ada 87 parsel sayılı yerde kayıtlı bulunan yayla ve meradan, davacı Köyün sakinlerinin kadimden beri istifade ettiğini, bilirkişi raporunun denetime ve hüküm kurmaya elverişli olmadığını, Sivas 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 1974/148 Esas sayılı dosyasında verilen kararın ekinde yer alan krokinin hangi alanı kapsadığı, dava konusu parseli kapsayıp kapsamadığının bilirkişi raporunda belirtilmediğini, sadece 1984/140 Esas sayılı dosyada yer alan krokinin dava konusu yeri kapsadığının belirtildiğini, rapora yaptıkları itirazın Mahkemece reddinin haksız olduğunu belirtmiştir.

B.Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, meraya el atmanın önlenmesi ve eski hale getirme istemine ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR