Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2025/4730 K.2025/4766

Temyiz istemi, İlk Derece Mahkemesinin 29.04.2025 tarihli ara kararına ilişkindir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 361. maddesinde temyiz edilebilen kararlar, 362. maddesinde ise temyiz edilemeyen kararlar duraksamaya yer bırakmayacak şekilde tek tek sayılmıştır. 6100 sayılı Kanun'un 362/1-(f) bendinde geçici hukuki korumalar hakkında verilen kararların açıkça temyiz edilemeyeceği hüküm altına alınmıştır.

6100 sayılı Kanun'un 391/3 hükmüne göre “İhtiyati tedbir talebinin reddi kararı gerekçeli olarak verilir ve bu karara karşı kanun yoluna başvurulabilir. Yüzüne karşı aleyhine ihtiyati tedbir kararı verilen taraf da kanun yoluna başvurabilir. Bu başvurular öncelikle incelenir ve kesin olarak karara bağlanır.”

Öte yandan, Yargıtay İçtihatları Birleştirme Hukuk Genel Kurulu'nun 21.02.2014 tarihli ve 2013/1 Esas, 2014/1 Karar sayılı kararı ile 6100 sayılı Kanun'un 391. ve 394. maddelerinde geçen “kanun yolu” ibaresi ile kastedilenin istinaf yolu olduğu, 6100 sayılı Kanun'un Geçici 3. madde yollamasının sadece 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun temyize ilişkin hükümlerini kapsadığı ve ihtiyati tedbire ilişkin kararların nihai nitelikte kararlardan olmadığı, ayrıca bu konuda özel bir düzenlemenin de bulunmadığı gözetildiğinde bu tür kararların temyiz yolu kapsamında incelenemeyeceği ve ilk derece mahkemelerinden verilen ihtiyati tedbir taleplerinin reddi ve bu taleplerin kabulü hâlinde, itiraz üzerine verilecek kararlara karşı temyiz yoluna başvurulamayacağına karar verilmiştir.

Bu sebeplerle, davacılar vekilinin temyiz edilme olanağı bulunmayan ihtiyati tedbir talebinin reddine dair ara karara yönelik temyiz dilekçesinin reddi gerekir.