Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2025/5407 K.2025/5160

Talep, mirasçılık belgesi verilmesi istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince talebin reddine dair verilen hükmün talep edenler vekilince istinafı üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. Bu ret kararına karşı yine talep edenler vekilince temyiz yoluna başvurulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince 04.09.2025 tarihli ek karar ile “Çekişmesiz yargı işlerinden sayılan mirasçılık belgesi talebine ilişkin verilen karar HMK’nın 362/1/ç maddesi uyarınca kesin olduğundan” temyiz başvurusunun reddine karar verilmiştir. Bu ek karar da talep edenler vekilince temyiz edilmiş; Bölge Adliye Mahkemesince bu defa 01.10.2025 tarihli ek karar ile “Daire kararı HMK’nın 362/1-b maddesi gereğince kesin olduğundan” temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun "Temyiz edilemeyen kararlar" başlıklı 362/1-(b) hükmünde "Kira ilişkisinden doğan ve miktar veya değeri itibarıyla temyiz edilebilen alacak davaları ile kira ilişkisinden doğan diğer davalardan üç aylık kira tutarı temyiz sınırının üzerinde olanlar hariç olmak üzere 4 üncü maddede gösterilen davalar ile (23/6/1965 tarihli ve 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunundan doğup taşınmazın aynına ilişkin olan davalar hariç) özel kanunlarda sulh hukuk mahkemesinin görevine girdiği belirtilen davalarla ilgili kararlar." hükmü yer almaktadır. Buna göre; sulh hukuk mahkemesinin görev alanına giren mirasçılık belgesi istemine ilişkin olan davalar hakkında verilen kararlar kesin olup temyiz edilemez.

Bu nedenle; görev hususunun öncelikli olduğu da dikkate alınarak 04.09.2025 tarihli birinci ek kararın kaldırılmasına, Bölge Adliye Mahkemesince verilen 01.10.2025 tarihli ikinci ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu ek kararın onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.