Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2025/572 K.2025/1016

İlk Derece Mahkemesinin ek kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

6100 sayılı Kanun'un 346. maddesinde; "istinaf dilekçesi, kanuni süre geçtikten sonra verilir veya kesin olan bir karara ilişkin olursa, kararı veren mahkeme istinaf dilekçesinin reddine karar verir ve 344. maddeye göre yatırılan giderden karşılanmak suretiyle ret kararını kendiliğinden ilgiliye tebliğ eder.

Bu ret kararına karşı tebliği tarihinden itibaren iki hafta içinde istinaf yoluna başvurulabilir. İstinaf yoluna başvurulduğu ve gerekli giderler de yatırıldığı takdirde dosya, kararı veren mahkemece yetkili bölge adliye mahkemesine gönderilir. Bölge adliye mahkemesi ilgili dairesi istinaf dilekçesinin reddine ilişkin kararı yerinde görmezse, ilk istinaf dilekçesine göre gerekli incelemeyi yapar" düzenlemesi mevcuttur.

Aynı Kanun'un 366. maddesi ise; "bu Kanun'un istinaf yolu ile ilgili 343 ilâ 349 ve 352. maddeleri hükümleri, temyizde de kıyas yoluyla uygulanır" şeklinde düzenlenmiştir.

Somut uyuşmazlıkta; Bölge Adliye Mahkemesince esastan yapılan istinaf incelemesi sonucunda, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın kısmen kabul, kısmen reddine karar verildiği, kararın miktar itibariyle kesin olduğu belirtilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesinin iş bu kararı, davalı vekili tarafından temyiz edilmiş, İlk Derece Mahkemesinin 12.12.2024 tarihli ek kararı ile davalı vekilinin temyiz başvurusunun reddine karar verilmiştir. Oysa, 6100 sayılı Kanun'un 366. maddesinin atfıyla 346. maddesinde kesin karara karşı temyiz isteminde bulunulması durumunda dilekçeyi değerlendirme yetkisinin kesin kararı veren mahkemeye ait olduğu düzenlenmiştir. Başka bir anlatımla, davalı vekilinin temyiz dilekçesini değerlendirme yetkisi, kesin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesindedir.