Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2026/1 K.2026/475

Mahkeme kararı davalılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; Hazine adına kayıtlı dava konusu 791, 867, 868 parsel numaralı taşınmazların davalı tarafından işgal edildiğini, taşınmaz üzerine iki katlı ev ve dam yapıldığını ileri sürerek, el atmanın önlenmesini ve yapıların kâl'ini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı yargılama sürecindeki beyanlarında; davanın reddini savunmuştur.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kısmen kabulüne, 867 parsel sayılı taşınmazın 13.12.2006 tarihli raporda A harfi ile gösterilen 14.717,81 m² bölümüne el atmanın önlenmesine, raporda belirtilen yapıların kâl'ine, 7 91... parsel sayılı taşınmazlara yönelik davanın reddine karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalılar vekili temyiz dilekçesinde; taşınmazın müvekkilleri tarafından uzun yıllardır tarım amaçlı ve iyiniyetle kullanıldığını, bilirkişilerin kullanım süresini yeterince incelemediğini, tanık ifadelerinin müvekkillerinin iyiniyetle kullandığını doğruladığını, Anayasa Mahkemesi kararlarına göre müvekkillerinin taşınmazda hak sahibi olduklarını ileri sürerek, kararın bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, el atmanın önlenmesi ve kâl istemine ilişkindir. Mahkemelerin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3/2 hükmü atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 428. maddesi ile 439/2 hükmünde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

V. KARAR