Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2008/10040 K.2010/10471

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Adli emanetin 2004/1742 sırasında kayıtlı tabancanın müsaderesine her zaman karar verilebileceği mümkün görülmüştür. Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

1- 5237 sayılı TCK.nun 7. maddesinde suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanun hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9/3. maddesinde de "lehe olan hüküm önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenir" hükmü karşısında.

5237 sayılı TCK.nun 62. maddesinin 765 sayılı TCK.nun 59. maddesine göre lehe bir düzenleme kabul edilerek ayrıca 5237 sayılı TCK.nun 50. maddesinin 647 sayılı Yasanın 4. maddesine göre lehe seçenek yaptırımlar taşıdığı gözönüne alınarak , 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesine uygun olarak, denetime elverişli şekilde karşılaştırma ve belirleme yapıldıktan sonra karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı biçimde hüküm kurulması,

2- Uygulamaya görede;

a) 27.4.2005 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak 1.5.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5335 sayılı Yasanın 22. maddesi ile 5083 sayılı Yasanın 2. maddesine eklenen fıkra hükmü karşısında, sanığa para cezası tayin edilirken her aşamada "bir" Yeni Türk Lirası küsurunun atılması gerektiğinin gözetilmemesi, b) Sanık müdafiinin 9.10.2006 tarihli oturumda cezanın paraya çevrilmesi istemi hakkında olumlu yada olumsuz bir karar verilmemesi,