KÜNYE
8. Ceza Dairesi 2008/17239 E., 2010/12037 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 20 Ekim 2010
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- 6136 sayılı Yasaya aykırılık, görevli memura mukavemet
- Hüküm
- Hükümlülük ve müsadere
Karar Metni
259 kelime·1 dk okuma
Gereği görüşülüp düşünüldü:
Kavgada silah çekme suçundan dava bulunduğu halde hüküm kurulmamış ise de zamanaşımı süresince hüküm kurulması mümkün görülmüştür.
1- Sanığın 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;
Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara gerekçe ve takdire göre suçun kanıtlanmasında ve nitelendirilmesinde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, bu hususlara yönelik temyiz itirazları yerinde görülmemiştir, ancak:
5252 sayılı Yasanın 9/3. madde ve fıkrasındaki "lehe olan hüküm önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak, ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenir" hükmü uyarınca, 765 sayılı TCK.nu ile 647 sayılı Yasa ve 5237 sayılı TCK.nu bir bütün olarak olaya uygulanıp karşılaştırma ve değerlendirilme yapıldıktan sonra lehe olan hüküm belirlenerek bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, 765 sayılı TCK.nun 5237 sayılı TCK.na göre lehe yasa olarak kabul edilmesine ilişkin yasaya uygun biçimde herhangi bir değerlendirme ve belirleme yapılmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması,
2- Sanığın görevli memura mukavemet suçundan kurulan hükme yönelik temyizine gelince;
Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 141/3., CMK.nun 34. ve 230. maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının gerekçeli olması ve hükmün gerekçesinde, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin yazılması, kanıtların tartışılarak değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen kanıtlar ile mahkemece ulaşılan kanaatin, sanığın görevli memura mukavemet suçunu oluşturduğu sabit görülen fiilinin belirtilmesi ve bu fiilin nitelendirmesinin yapılması gerekirken, gerekçeden yoksun biçimde mahkumiyet hükmü kurulması,
Yargıtay 8. Ceza Dairesi, E. 2008/17239, K. 2010/12037, 20 Ekim 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama