Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2008/5387 K.2010/1820

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın kasıtlı suçtan mahkumiyetinin bulunduğu anlaşılmakla, tebliğnamedeki bozma düşüncesine katılınmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine; ancak,

1- Hükmonulan adli para cezalarının taksitlendirilmesinde uygulanan yasa maddesinin kısa ve gerekçeli kararda gösterilmemesi suretiyle CMK.nun 232/6 (CMUK.nun 260/3, 268/4.) maddesine aykırı davranılması,

2- 5237 sayılı TCK.nun 58, 5275 sayılı Kanun'un 106 ve 108. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde, sanık hakkında adli para cezasına hükmedilmesi durumunda, mahkumiyet kararında mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

3- Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 16.12.2008 gün ve 2008/5-146-235 sayılı kararında açıklandığı üzere; 5237 sayılı TCK.nun 55. maddesi gereğince kazanç müsaderesinin, suçun işlenmesiyle elde edilen veya suçun konusunu oluşturan yada suçun işlenmesi için sağlanan maddi menfaatler ile bunların değerlendirilmesi veya dönüştürülmesi sonucu ortaya çıkan ekonomik kazançların suçun mağduruna iade edilmemesi halinde mümkün olduğu, suçun işlenmesiyle elde edilen veya el konulmuş olan maddi menfaatlerin suçun mağduruna iade edilebilme olanağının

bulunduğu yada suçun mağdurunun belli olduğu durumlarda kazanç müsaderesine hükmetme olanağının bulunmadığı, bu durumda suçun mağdurunun kazanç müsaderesinin konusunu oluşturan değeri, sanıktan isteme hakkına sahip olduğu; iddianameye konu olayda mağduru belli olan hakkı olmayan yere tecavüz suçunun konusunu oluşturan ve elde edilen mal varlığı değerinin meşru maliki veya zilyedinin ilgili hukuk mahkemesinde dava açmak suretiyle talep edebileceği gözetilmeden, anılan yasa maddesine yanlış anlam yüklenerek kazanç müsaderesine karar verilmesi,