Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2008/8299 K.2010/9091

Gereği görüşülüp düşünüldü: Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak: 1- Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki 5252 sayılı Kanunun geçici 1. maddesi hükmüne aykırı biçimde temel adli para cezasının 5237 sayılı TCK. hükümlerine göre belirlenmesi,

2- İlk hükmün, 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren yasalardaki lehe hükümlerinin değerlendirilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığı tarafından iade edildiği de dikkate alınarak.

5252 sayılı Yasanın 9/3. madde ve fıkrasındaki "lehe olan hüküm önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak, ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenir" hükmü uyarınca, sanığın adli sicil kaydında yer alan eski mahkumiyetlerinin tekerrüre esas nitelikte olup olmadığı yöntemine uygun olarak araştırılıp saptandıktan ve 6136 sayılı Yasaya göre temel cezalar belirlendikten sonra.

5237 sayılı TCK.nun 62. maddesi hükmünün 765 sayılı TCK.nun 59. maddesine göre lehe bir düzenleme olduğu; tekerrürün, 5237 sayılı TCK.nda artırım nedeni olarak düzenlenmediği ve aynı yasanın 7/3. madde ve fıkrası uyarınca sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin de uygulanamayacağı; yine 5237 sayılı TCK.nun 50. ve 51. maddelerinin, 647 sayılı Yasanın 4 ve 6. maddelerine göre lehe seçenek yaptırımlar ve erteleme koşulları taşıdığı,

her ikisinin birlikte uygulanma olanağı yoksa da bunlardan birinin uygulanmasının mümkün olabileceği gözetilip, 765 sayılı TCK. ile 647 sayılı Yasanın ilgili hükümlerinin olaya uygulanması ve değerlendirilmesi, bundan sonra 5237 sayılı TCK.na göre de uygulama ve değerlendirmenin gösterilmesi ve her iki uygulama sonuçlarının birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle lehe yasa saptanarak hüküm kurulması gerekirken, böyle bir karşılaştırma, değerlendirme ve belirleme yapılmaksızın, yazılı biçimde uygulama yapılması,