Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2009/5743 K.2011/4183

Gereği görüşülüp düşünüldü: 5237 sayılı TCK.nun 53/1. madde ve fıkrasında belirtilen hakları kullanmaktan yoksun bırakılma; kasten işlenmiş bir suçtan dolayı verilen hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olup infaz aşamasında nazara alınması mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanan kanıtlara, hükmün dayandığı gerekçe ve takdire göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak:

1- Karar başlığında suçun işlendiği yer ve zaman diliminin yazılmaması suretiyle CMK.nun 232/2-c. madde ve fıkrasına aykırı davranılması,

2- Sanığın suça konu "5" adet sahte 100 doları değişik tarihlerde farklı şikayetçilere ait yerlerden kiralık araba ve benzin ücreti ile market alışverişleri yaparak piyasaya sürmesi biçimindeki eyleminin, 5237 sayılı TCK’nun 197/1. maddesine uygun bulunduğu gözetilmeden yazılı şekilde aynı yasanın 197/3 madde ve fıkrası ile uygulama yapılması,

3- Sanık hakkında takdiri indirim maddesinin 5237 sayılı TCK.nun 62. maddesi yerine yasaya aykırı, 59/2 madde ve fıkrası olarak yanlış gösterilmesi,

4- Hükümden sonra yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 562. maddesiyle değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231. maddesi ve bu maddenin 6. fıkrasına 25.7.2010 tarihinde yürürlüğe giren 6008 sayılı Yasanın 7. maddesi ile eklenen

cümle gözetilerek, koşullarının varlığı halinde hükmün açıklanmasının geri bırakılması yönünde mahkemesince değerlendirme yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,