Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2009/7916 K.2011/14308

-Sanık ... ...'in üzerine atılı suçtan beraatine

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanık ... ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz incele- mesinde;

Mahkemece kanıtlar değerlendirilip gerektirici nedenleri açıklanmak suretiyle verilen beraat kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan, o yer C.Savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün oybirliği ile (ONAN- MASINA),

2- Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz incele- mesinde;

Sanığın eyleminin uygun bulunduğu 6136 sayılı Yasanın 13/1. maddesinde öngörülen cezaların türü ve üst sınırı itibariyle, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7, 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri karşısında;

tabi olduğu suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirlenen 7 yıl 6 aylık dava zamanaşımının suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanık ... ile C.Savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmekle sair yönler incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), ancak;

yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta anılan yasanın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanık hakkında açılan kamu davanın gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4, 104/2 ve CMK.nun 223. maddeleri gözetilerek oybirliği ile (DÜŞÜRÜLMESİNE),

2- Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanan kanıtlara, hükmün dayandığı gerekçe ve takdire göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

a- Suç tarihi itibari ile 5252 sayılı Kanunun 5/2. madde ve fıkrası uyarınca para cezasının 343 Türk Lirasından az olamayacağı gözetilmeyerek yazılı şekilde adli para cezasının eksik tayini,

b- 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin ceza mahkumiyetinin kanuni sonucu olması nedeni ile 765 sayılı TCK’nun 5237 sayılı TCK’nuna göre lehe olduğunun gözetilmemesi,