Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2010/11138 K.2010/11149

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Üst Cumhuriyet Savcısının bir aylık temyiz süresi geçtikten sonra 2.1.2006 tarihinde temyiz talebinde bulunduğu anlaşılmakla, CMUK.nun 317. maddesi uyarınca temyiz talebinin istem gibi oybirliğiyle (REDDİNE),

Müştekinin alınan beyanında sanık hakkındaki şikayetinden vazgeçtiğini belirtmesi karşısında tebliğnamedeki (5) nolu bozma düşüncesine katılınmamıştır.

Tekerrüre esas nitelikte mahkumiyeti bulunan sanık hakkında 765 sayılı TCK.nun 81. maddesinin uygulanmaması suretiyle eksik ceza tayini karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

1- 765 sayılı TCK.nun sanık lehine kabul edildiği ve lehe Yasanın bütün halinde uygulanması gerektiği gözetilmeden, müsadere ve mahsupta 5237 sayılı TCK.nun hükümlerinin uygulanması suretiyle karma uygulama yapılması,

2- 27.4.2005 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak 1.5.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5335 sayılı Yasanın 22. maddesi ile 5083 sayılı Yasanın 2. maddesine eklenen fıkra hükmü karşısında, 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan ceza tayininde sanığın cezasından 765 sayılı TCK.nun 59. maddesi gereğince indirim yapılırken "bir" Yeni Türk Lirası küsurunun atılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3- Kasten yaralama suçunun tabanca ile işlendiğinin kabul edilmesine karşılık 765 sayılı TCK.nun 457/1. maddesinin uygulaması sırasında bıçakla işlendiğinden bahsedilerek hükümde karışıklığa sebebiyet verilmesi,

4- Soruşturma aşamasında sahibine teslimine karar verilen,yargılamaya konu olmayan ve müsaderesi de talep edilmeyen sürücü belgesi hakkında karar verilmesi,