Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2010/14275 K.2012/21119

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın yargılama sürecindeki tutum ve davranışlarını gözeterek edindiği kanaate göre dosya içeriğine uygun şekilde, takdirde zaafiyete düşmeden takdiri indirim yapılmasına yer olmadığına karar veren mahkemenin takdirinde bir isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamenin bu yöndeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahke- menin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

1- Sanık savunmasının ve müştekinin beyanının yer aldığı UYAP bilişim sisteminde de bulunmayan 06.04.2006 tarihli duruşma tutanağının 1. sayfasının katip tarafından imzalanmaması suretiyle CMK.nun 219/1. madde ve fıkrası hükmüne aykırılık yapılması,

2- Sanık savunması ve tanık beyanına göre sanık ile katılan arasında eskiye dayalı bir anlaşmazlık bulunduğu ve olay günü katılanın sanığa küfür etmesi sonu- cu kasten yaralamaya teşebbüs suçunu işlediğinin iddia olunması karşısında, TCK.nun 29. maddesi gereğince haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının karar ye- rinde tartışılmaması,

3- Sabıka kaydında bulunan mahkumiyetleri silinme koşulları oluşan sanığın, 5271 sayılı CMK.nun 231/6-b madde, fıkra ve bendi uyarınca, kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları gözönünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda oluşan kanaate göre hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilip verilmeyeceğinin değerlendirilmesi gerekirken, yeterli ve yasal olmayan gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

4- 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 35. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, 1. fıkranın (c) bendinde yazılı sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkından, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverme tarihine, 1.fıkrada yazılı diğer haklardan ise 2. fıkra gereğince cezanın infazı tamamlanınca kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,