Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2010/1837 K.2011/17861

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre 6136 sayılı Yasa kapsamında üç adet silah ve iki adet kesici alet bulundurduğu anlaşılan sanık hakkında, orantılılık ölçütü gö- zetilerek cezanın alt sınırdan uzaklaşılmak suretiyle tayini gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

1- Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 19.02.2008 gün ve 346-25 sayılı kararında da belirtildiği üzere “sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükmünün hukuki bir sonuç doğurmamasını ifade eden ve doğurduğu sonuçlar itibariyle karma bir özelliğe sahip bulunan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumu, denetim süresi içinde kasten yeni bir suçun işlenmemesi ve yükümlülüklere uygun davranılması halinde, geri bırakılan hükmün ortadan kaldırılarak kamu davasının 5271 sayılı CYY’nın 223. maddesi uyarınca düşürülmesi sonucu doğurduğundan,

bu niteliği itibariyle sanık ile devlet ara- sındaki cezai nitelikteki ilişkiyi sona erdiren düşme nedenlerinden birisi olarak” kabul edilmiş ve koşullu bir düşme nedeni oluşturan “hükmün açıklanmasının geri bırakılması” müessesesi (mahkumiyet, suç niteliği ve ceza miktarına ilişkin) objektif koşulların varlığı halinde, diğer kişiselleştirme hükümlerinden önce mahkemece değerlendirilerek,

uygulan- ması yönünde kanaate ulaşıldığı takdirde, öncelikle uygulanacak, koşullarının bulunma- dığı veya uygulanmaması yönünde kanaate ulaşıldığı takdirde ise, cezanın kişiselleş- tirmesine ilişkin diğer hükümlerin uygulanmasının değerlendirilmesi gerektiğine işaret edilmiştir.

Somut olayda; hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilirken, sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları gözö- nünde bulundurulup, yeniden suç işleyip işlemeyeceği hususu yasal gerekçe ile tartışılıp uygulanmaması yönünde bir kanaate ulaşıldığı takdirde, diğer kişiselleştirme hükümleri yönünden bir değerlendirme yapılması gerektiği gözetilmeden verilen hapis cezasının paraya çevrilmesi nedeniyle CMK.nun 231. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,