Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2010/8693 K.2012/4027

Gereği görüşülüp düşünüldü: Suçun zarar doğurmaya elverişli nitelikte bulunması ve müştekilerin zararının ödenmediğinin anlaşılması ve böylece CMK.nun 231. maddesinin uygulanabilmesi için gerekli objektif koşulun gerçekleşmemesi karşısında tebliğnamedeki (1) nolu bozma düşüncesine katılınmamıştır.

Bozmaya uyularak; yapılan yargılamaya, toplanan kanıtlara, hükmün dayandığı gerekçe ve takdire göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

1- Sanık hakkında hapis cezası alt sınırdan tayin olunduğu halde aynı gerekçelerle adli para cezasına esas alınan birim gün sayısının alt sınırdan uzaklaşılarak tayini suretiyle çelişkiye neden olunması,

2- TCK.nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, 1. fıkranın (c) bendinde yazılı sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkı ile vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverilmeye, altsoyu dışında kalanlarla ilgili hak ve yetkilerden ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hiçbir ayrım yapılmaksızın koşullu salıvermeye kadar hak yoksunluğuna hükmolunması,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanığa 5237

sayılı TCK.nun 197/1. maddesi uyarınca hapis cezası yanında tayin olunan temel adli para cezasına esas birim günün 5 güne, aynı yasanın 62. maddesinin uygulanması sonucunda 4 güne ve yine aynı yasanın 52/2. maddesi uyarınca birgün karşılığı 20 TL ile çarpılarak belirlenen 1000 TL adli para cezasının da 80 TL'ye indirilmesi ve hükümden 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkarılarak yerine "TCK.nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 1. fıkranın (c) bendinde yazılı sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkından, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverme tarihine,