Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2011/10976 K.2012/22807

Gereği görüşülüp düşünüldü:

I-Sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 20.03.2012 tarihli ve 2012/785-101 sayılı kararında açıklandığı üzere; "kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alma, kabul etme veya bulundurma" suçundan dolayı, TCK.nun 191. maddesinin 2. fıkrası gereğince verilen "tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına" ilişkin kararın, sözü edilen fıkraya 6217 sayılı Kanunla eklenen cümlenin yürürlüğe girdiği 14.04.2011 tarihinden önce ya da sonra verilip verilmediğine bakılmaksızın, temyiz değil itiraz kanun yoluna tabi olması nedeniyle, CMUK.nun 317. maddesi uyarınca sanık müdafiinin temyiz itirazlarının (REDDİNE), gereğinin mahallinde taktir ve ifasına,

II- 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan kurulan hükme yönelik temyize gelince

Yapılan yargılamaya, toplanan kanıtlara, hükmün dayandığı gerekçe ve takdire göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

1- 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, 1. fıkranın (c) bendinde yazılı sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkından, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverme tarihine, 1. fıkrada yazılı diğer haklardan ise 2. fıkra gereğince cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması, 2-Sanık hakkında TCK.nun 58. maddesi gereği hükmolunan cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilirken en ağır ceza içeren hükmün tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden iki ayrı suçtan verilen mahkeme kararının tekerrüre esas alınması,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümden 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkarılarak yerine "TCK.nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 1. fıkranın (c) bendinde yazılı sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkından, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverme tarihine,

1. fıkrada yazılı diğer haklardan ise 2. fıkra gereğince cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına" denilmek ve hükümden TCK.nun 58. maddesinin uygulanmasına, ilişkin fıkraların çıkartılıp, "sanığın Antalya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 1997/155-1998/26 esas ve karar sayılı ilamı nedeniyle mükerrir olduğu ve bu ilamda 765 sayılı TCK.nun 416/1, 418, 417,59. maddeler uyarınca verilen 15 yıl hapis cezası en ağır cezayı içerdiği anlaşılmakla,