Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2011/3916 K.2012/39152

Gereği görüşülüp düşünüldü: Sanığı yargılama sürecinde izleyip edindiği kanaate göre dosya içeriğine uygun şekilde, takdirde zaafiyete düşmeden takdiri indirim uygulanmasına yer olmadığına karar veren mahkemenin takdirinde bir isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamedeki (1) nolu bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre, sanık müdafiinin bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddine, ancak:

1- 6136 sayılı Yasaya muhalefet suçu bakımından, suç tarihi itibarıyla 5252 sayılı Yasanın 4 ve 5/2. maddesi uyarınca 450 TL adli para cezasına hükmolunması gerekirken, suç tarihinden sonra 08.02.2008 günü yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa ile değişik 13/1. maddesi uyarınca fazla ceza tayini,

2- Sanık hakkında kasten yaralama suçlarından kurulan mahkumiyet hükmünde mağdurların bir zarardan söz etmemeleri, sanıktan şikayetçi olmamaları ve davaya katılma talebinde bulunmamaları; 6136 sayılı Yasanın 13. maddesine aykırılık suçunda ise, herhangi bir maddi zarar bulunmadığından zararın giderimi koşulu aranmayacağı cihetle sabıkası bulunmayan sanık hakkında CMK.nun 231. maddesinin uygulanması için gerekli objektif şartların mevcut olduğu, sanığın kişilik özellikleri ile

duruşmadaki tutum ve davranışları ile ilgili olarak mahkemece değerlendirme yapılarak bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde kasten yaralama suçları bakımından zararın giderilmediğinden; 6136 sayılı Yasaya muhalefet suçu bakımından ise, mahkemede olumlu kanaat oluşmadığından bahisle yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

3- Mağdur ...'e karşı kasten yaralama suçu bakımından; hapis cezası ertelenen sanık hakkında TCK.nun 53/3. madde ve fıkrası uyarınca sanığın sadece kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından hak yoksunluğuna hükmedilemeyeceği, altsoyu dışında kalanlarla ilgili hak ve yetkilerden ise yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,