Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2011/4617 K.2011/5452

Gereği görüşülüp düşünüldü:

06.11.2007 tarihli kararın sanığa 06.12.2007 tarihinde tebliği üzerine sanık müdafiinin 14.12.007 tarihinde yapmış olduğu temyiz talebi mahkemenin 14.12.2007 tarihli ek kararı ile reddedilerek sanık müdafiine 28.12.2007 tarihinde tebliğ edilmesine karşın süresinde temyiz edilmeyip karar kesinleştirilerek sanığın infazına başlanmış ise de, sanığın 14.04.2008 tarihinde cezaevinden göndermiş olduğu dilekçe sinin, ek kararı temyize yönelik olduğunun kabul edilerek,

sözkonusu ek kararda 5271 sayılı CMK.nun 34/2 ve 232/6. madde ve fıkralarına göre hüküm fıkrasında temyiz süresi ve başlangıç şekli gösterilmediğinden sanığın temyizi süresinde kabul edilip, 06.11.2007 tarihli kararın ise sanık müdafii yerine sanığa tebliğ edilmiş olması nedeniyle sanık müda fiinin 14.12.2007 tarihli temyiz talebi süresinde kabul edilerek mahkemece 14.12.2007 ve 17.4.2008 tarihlerinde verilen 2007/456 esas, 2007/723 karar sayılı temyiz talebinin reddine ilişkin ek kararlar yok hükmünde sayılmak sureti ile yapılan incelemede:

Tekerrüre esas sabıkaları bulunan sanık hakkında TCK.nun 58. maddesi nin uygulanmaması aleyhine temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

TCK.nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, 1. fıkranın (c) bendinde yazılı sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkı ile vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverilmeye, altsoyu dışında kalanlarla ilgili hak ve yetkilerden ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hiçbir ayrım yapılmaksızın koşullu salıvermeye kadar hak yoksunluğuna hükmolunması,