Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2012/14260 K.2012/37988

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanık müdafiilerinin, sübuta yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak:

1- Sanığın sabıka kaydındaki en ağır ceza olan 30 yıl hapis cezasını içeren ve 05.06.1992 tarihinde kesinleştiği anlaşılan Denizli 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 1991/72-213 esas ve karar sayılı ilamının tekerrüre esas alınması gerektiği ve tekerrüre esas alınan ilamının “600,00 TL” adli para cezasından ibaret olduğu ve karar tarihi itibariyle CMUK.nun 305/1-son madde ve fıkraları uyarınca kesin nitelikte olup tekerrüre esas alınamayacağı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Temel ceza belirlenirken hapis cezası asgari hadden uygulandığı halde, aynı gerekçeyle hapis cezası yanında hükmolunan adli para cezasına esas alınan birim gün sayısının alt sınırdan uzaklaşarak belirlenmesi suretiyle çelişkiye neden olunması,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanık hakkında 6136 sayılı Yasanın 13/4. madde ve fıkrası uyarınca hapis cezası yanında

hükmolunan adli para cezasına esas alınan 25 günün 5 güne, 5237 sayılı TCK.nun 62. maddesi uyarınca belirlenen 20 günün 4 güne, 5237 sayılı Kanunun 52/2. madde ve fıkraları gereğince hapis cezasının bir gün karşılığı takdiren 20 TL üzerinden hesap olunarak sonuç 400 TL adli para cezasının 80 TL'ye indirilmesi,

hükümden TCK.nun 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkartılıp yerine, ''Denizli 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 1991/72-213 esas ve karar sayılı ilamı gereğince hakkında mükerrirlere özgü infaz rejimi ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik uygulanmasına ancak, 5275 sayılı Yasanın 108. maddesinin uygulanması yönünden kazanılmış hakkı gözetilerek,