Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2012/15349 K.2012/31464

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre, sanığın suçun sübutuna, delillerin mahkumiyete yeterli olmadığına ve lehe hükümlerin uygulanmadığına ilişkin ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak:

1- 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 53. maddesinin uygulanmasında sanığın, 1 fıkrasında sayılan hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına, bu yoksunluğunun kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından koşullu salıverilmesine kadar, diğer hakları yönünden ise hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar sürmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilirken adli sicil kaydında yer alan sabıkalarının en ağırı olan Çorum Asliye Ceza Mahkemesinin 08.11.2007 tarih, 2007/144 esas, 2007/245 karar sayılı ilamının gösterilmesi ile yetinilmesi gerekirken, infazda tereddüte yol açacak şekilde Pendik 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.04.2009 tarih ve 2007/526 esas, 2009/265 karar sayılı ilamınında karar yerinde gösterilmesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümden 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkarılarak yerine "TCK.nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 1. fıkranın (c) bendinde yazılı sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkından, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverme tarihine,