Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2012/15932 K.2013/21721

Gereği görüşülüp düşünüldü: 1- 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan kurulan hükme yönelik yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak:

a) Sanık hakkında suç tarihi itibariyle hükmolunan temel adli para cezasının, 5252 sayılı Yasanın 5/2. madde ve fıkrası uyarınca 450 TL. olması gerektiği gözetilmeden, sanığın aleyhine olacak şekilde suç tarihinde yürürlükte olmayan 5728 sayılı Yasa ile değişik 13/1. maddesi uyarınca adli para cezası tayini,

b) TCK.nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, 1. fıkranın (c) bendinde yazılı sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkı ile vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverilmeye, altsoyu dışında kalanlarla ilgili hak ve yetkilerden ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hiçbir ayrım yapılmaksızın koşullu salıvermeye kadar hak yoksunluğuna hükmolunması,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümden doğrudan adli para cezası tayin edilmesine ilişkin bölümler çıkarılarak,

6136 sayılı Yasanın 13/1. maddesi uyarınca sanık hakkında temel cezaların tayin edildiği hüküm fıkrasına “450 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına”, TCK.nun 62. maddesinin uygulanmasına ilişkin hüküm fıkrasına ise “375 TL. adli para cezası ile cezalan- dırılmasına” ibareleri eklenmek ve hükümden TCK.nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkarılarak yerine "TCK.nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 1. fıkranın (c) bendinde yazılı sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkından, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverme tarihine,

1. fıkrada yazılı diğer haklardan ise 2. fıkra gereğince cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına" yazılmak suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün oybirliğiyle (DÜZELTİLEREK ONANMASINA),

2- Kasten yaralama ve genel güvenliği tehlikeye sokacak şekilde silahla ateş etme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine;ancak:

a) 765 sayılı TCK.nun 264/7. madde ve fıkrasındaki “... eylem başka bir suç oluştursa bile ...” şeklindeki düzenlemeye 5237 sayılı TCK.nun 170/1-c madde ve fıkrasında yer verilmemesi karşısında, sanığın, daha önceden aralarında meydana gelen anlaşmazlık nedeniyle otomobili içerisindeki mağdura tabancayla ateş ederek yaralaması şeklinde gerçekleşen eyleminden dolayı kasten yaralama suçundan mahkumiyetine karar verilmesi ile yetinilmesi gerektiği, genel güvenliği tehlikeye sokacak şekilde silahla ateş etme suçundan açılmış bir dava da bulunmadığı gözetilmeden, olayda uygulama yeri olmayan TCK.nun 170/1-c madde ve fıkrası uyarınca da mahkumiyet hükmü kurulması,

b) TCK.nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, 1. fıkranın (c) bendinde yazılı sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkı ile vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverilmeye, altsoyu dışında kalanlarla ilgili hak ve yetkilerden ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hiçbir ayrım yapılmaksızın koşullu salıvermeye kadar hak yoksunluğuna hükmolunması,